Blog Action Day 2009 για το Περιβάλλον

Beverly Doolitle, The forest has eyes

Είμαστε κομμάτι της γης κι αυτή πάλι ένα κομμάτι από μας.
.....................................................................................

Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τα ζώα;

Αν εξαφανίζονταν τα ζώα, ο άνθρωπος θα πέθαινε από μεγάλη πνευματική ερημιά.

Ό,τι συμβεί στα ζώα θα συμβεί σύντομα και στον άνθρωπο.
.....................................................................................

Ξέρουμε τουλάχιστον αυτό: Η γη δεν ανήκει στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος ανήκει στη γη .
.....................................................................................

Ο καιρός της δικής σας παρακμής είναι ακόμα μακριά, αλλά θα 'ρθει.
Κανείς δεν ξεφεύγει απ' το γραφτό του.

Μολύνετε το κρεβάτι σας και μια νύχτα θα πάθετε ασφυξία από τα ίδια σας τα απορρίμματα.
.....................................................................................

Πού είναι η λόχμη;
ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΗ
Πού είναι ο αετός;
ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟΣ
Αυτό είναι το τέλος της ζωής και η αρχή του θανάτου.
.....................................................................................

George De Forest Brush, The Picture Writers Story


Μετά από λίγους χειμώνες, μετά από λίγα φεγγάρια, κανένα
παιδί των μεγάλων φυλών δε θα μείνει για να πενθήσει ένα λαό που κάποτε ήταν δυνατός και με πολλές ελπίδες, όπως ο δικός σας σήμερα.
.........................................

Τι να πενθήσω;
Τι να πενθήσω απ' τον αφανισμό του λαού μου;

Οι λαοί αποτελούνται από ανθρώπους και οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν όπως τα κύματα της θάλασσας.



Τα αποσπάσματα πάρθηκαν από την έκδοση της ΚΟΑΝ, Πού είναι ο αετός, 1992, με την ιστορική απάντηση του αρχηγού της φυλής Ντουγάμε Σηάτλ στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Φράνκλιν Πιρς ο οποίος απαίτησε ν΄αγοράσει τη γη τους, το 1855.

Τα δύο τελευταία αποσπάσματα αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη κι ακόμη πιο τραγική επικαιρότητα, ύστερα από την είδηση αυτή, που αποκαλύπτει για άλλη μια φορά ότι σκοτώνοντας το περιβάλλον σκοτώνουμε τον άνθρωπο και σκοτώνουμε τον άνθρωπο για να σκοτώσουμε ευκολότερα το περιβάλλον. Την είδηση, εγώ τουλάχιστον, την οφείλω στη φιλέρευνη και ανθρωπιστική πένα της φίλης και συμπλόγκερ Πόλυς Χατζημανωλάκη (ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΑΠΟ ΚΕΡΙ)

Οι πίνακες είναι από εδώ

Shministim

http://www.december18th.org/

Pablo Picasso, Guernica, 1937



Η πόλη μας πολιορκήθηκε το μεσημέρι
η πόλη μας πολιορκούμενη ανακάλυψε
το πρόσωπό της είπε ψέματα
το χρώμα.
Δεν έχω σχέση εγώ, αιχμάλωτη, μ’ έναν ήλιο
που γυαλίζει τα παράσημα των κατακτητών,
τα παπούτσια των χορευτών.
Εγώ δεν έχω σχέση, δρόμοι, παρά μονάχα
με τους αριθμούς των νεκρών σας.
Καείτε το καταμεσήμερο!!!
Σα να ‘χεις βγει απ’ το βιβλίο των Θρήνων.
Τρύπες φωτός στο ακρογιαλένιο πρόσωπό σου
μου επιστρέφουν
το πρόσωπό μου και
με πλημμυρίζουν
με τον παλιό ενθουσιασμό για τους γονιούς μου.
Πίστευα μόνο σ’ ό,τι κάνει την καρδιά
ταβέρνα κι αγορά, μα βγαίνω τώρα
απ’ τα καρφιά αυτού μου του σταυρού και ψάχνω
μιαν άλλη πηγή για τις αστραπές
μια νέα μορφή για το πρόσωπο της αγαπημένης.
Είδα τους δρόμους να σκοτώνουνε τα ονόματά τους
και τη σειρά τους∙ κι εσύ είσαι
σου μπαλκονιού τον ίσκιο που μικραίνει
μάτια χωρίς πρόσωπο, μα η φωνή σου
διαπερνά τον μαραμένο πίνακα. Η πόλη μας
πολιορκήθηκε το μεσημέρι. Η πόλη μας
στην πολιορκία ανακάλυψε το πρόσωπό της.

Μαχμούντ Νταρουίς, "Υπεράσπιση της σουρεαλιστικής ζωγραφικής", από την έκδοση Παλαιστινιακή Ποίηση, 1987, της Γενικής Ένωσης Παλαιστινίων Φοιτητών Ελλάδας

Όσο υπάρχουν και στις δυο όχθες (τούτου του κόσμου) παιδιά και ποιητές να κεντρίζουν τη συνείδησή μας όταν αποκοιμιέται εξαντλημένη από τον παραλογισμό της βίας και του άκρατου εγωκεντρισμού μας, ίσως υπάρχει ακόμη ελπίδα. Ίσως, λεω...

Τουλάχιστον...

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
(ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΖΩΩΝ, ΠΑΡΙΣΙ 1978)

Άρθρο 1.
Όλα τα ζώα γεννιούνται με ίσα δικαιώματα στη ζωή και τη δυνατότητα υπάρξεως.

Άρθρο 2.
Ο άνθρωπος οφείλει να σέβεται τη ζωή κάθε ζώου.
Ο άνθρωπος ανήκει στο ζωικό βασίλειο και δεν μπορεί να εξοντώνει ή να εκμεταλλεύεται τα άλλα είδη του ζωικού βασιλείου.
Αντιθέτως, οφείλει να χρησιμοποιεί τις γνώσεις του για το καλό των ζώων. Κάθε ζώο δικαιούται φροντίδος, προσοχής και προστασίας εκ μέρους του ανθρώπου.

Άρθρο 3.
Κανένα ζώο δεν πρέπει να υποβάλλεται σε κακομεταχείριση ή απάνθρωπη συμπεριφορά. Αν η θανάτωση ενός ζώου θεωρηθεί υποχρεωτική, πρέπει να γίνεται στιγμιαία, ανώδυνα και χωρίς καμία πρόκληση αγωνίας για το ζώο.

Άρθρο 4.
Κάθε ζώο δικαιούται να ζήσει στον φυσικό του χώρο- γη, θάλασσα, αέρα- και να αναπαράγεται σύμφωνα με τους φυσικούς νόμους. Η στέρηση ελευθερίας του ζώου, ακόμη και αν γίνεται για μορφωτικούς σκοπούς, είναι αντίθετη με τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του.

Άρθρο 5.
Κάθε ζώο, που από παράδοση θεωρείται κατοικίδιο, δικαιούται να ζήσει με τον ρυθμό και τις συνθήκες ζωής και ελευθερίας που αντιστοιχούν στο είδος του. Η διαφοροποίηση αυτών των συνθηκών από τον άνθρωπο έχει σκοπούς κερδοσκοπικούς και είναι αντίθετη με τη Διακήρυξη.

Άρθρο 6.
Κάθε ζώο που αποτελεί σύντροφο του ανθρώπου έχει δικαιώματα διάρκειας ζωής ανάλογης με τη φυσική του μακροβιότητα.Η εγκατάλειψη ενός ζώου θεωρείται πράξη απάνθρωπη και εξευτελιστική.

Άρθρο 7.
Αναφορικώς με τα ζώα που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον άνθρωπο, η διάρκεια και η ένταση της δουλειάς πρέπει να είναι σε λογικά πλαίσια, η διατροφή τους ικανοποιητική και η ανάπαυση τους υποχρεωτική.

Άρθρο 8.
Οποιοσδήποτε πειραματισμός επί των ζώων- ιατρικός, επιστημονικός, κ.λ.π.- αντιτίθεται προς τα δικαιώματα των ζώων, εφόσον προκαλεί πόνο σωματικό ή ψυχικό. Πρέπει να επιδιώκεται η αντικατάσταση του πειραματισμού επί των ζώων από άλλες υπάρχουσες τεχνικές.

Άρθρο 9.
Τα ζώα που εκτρέφονται για τη διατροφή του ανθρώπου πρέπει να στεγάζονται, να τρέφονται, να μετακινούνται και να θανατώνονται χωρίς πρόκληση πόνου ή αγωνίας.

Άρθρο 10.

Απαγορεύεται η εκμετάλλευση των ζώων για τη διασκέδαση του ανθρώπου. Η έκθεση των ζώων και τα θεάματα που χρησιμοποιούν ζώα αποτελούν καταστρατήγηση της αξιοπρέπειας και του σεβασμού προς τη ζωή του ζώου.

Άρθρο 11.
Κάθε πράξη που χωρίς λόγο προκαλεί τον θάνατο ζώου είναι βιοκτονία, είναι έγκλημα έναντι της ζωής.

Άρθρο 12.
Κάθε πράξη που προκαλεί τον θάνατο μεγάλου αριθμού άγριων ζώων αποτελεί γενοκτονία, έγκλημα έναντι του είδους. Η μόλυνση και η οποιαδήποτε καταστροφή του φυσικού μας περιβάλλοντος οδηγούν στη γενοκτονία.

Άρθρο 13.
Σεβασμός επιβάλλεται ακόμη και στο νεκρό ζώο. Κάθε τηλεοπτική και κινηματογραφική σκηνή βίας με θύματα ζώα πρέπει να απαγορευτεί και μόνο οι σκηνές που έχουν σκοπό να ενημερώσουν για τα δικαιώματα των ζώων οφείλουν να προβάλλονται.

Άρθρο 14.
Οι οργανισμοί προστασίας και προασπίσεως των ζώων πρέπει να αντιπροσωπεύονται από κάθε κυβέρνηση. Τα δικαιώματα του ζώου πρέπει να κατοχυρωθούν από τους νόμους, όπως ακριβώς και τα δικαιώματα του ανθρώπου.

Δημήτρη Μυταρα, Περιπλάνηση (Τα αδέσποτα σκυλιά)

(Στη Μέλη και στη "μάνα" της που μου θύμισαν πρωί πρωί ότι σήμερα είναι η Παγκόσμια Μέρα των Ζώων _κι ας αντιπαθούμε και οι τρεις τις "παγκόσμιες" μέρες-άλλοθι· στον Μαντού· στον Μέρλιν της Ραλούς που όλοι οι μπλογκοφίλοι θα θυμόμαστε· στον Skipper, τον πρώτο... διαδικτυακό μουσούδα που γνώρισα.
Πρωτίστως και κυρίως, όμως, στον Μότσαρτ και στα ακόμη πιο άτυχα πλάσματα, τα χιλιάδες αδέσποτα και /ή ποικιλιτρόπως κακοποιούμενα ζώα της ανάλγητης, απάνθρωπης και απανθρωποποιημένης τούτης χώρας. Είναι το λιγότερο, το ελάχιστο που μπορούμε να θυμόμαστε, και όχι βέβαια μία μέρα τον χρόνο.

Τα υπόλοιπα ποικίλλουν από ένα χάδι στο κεφαλάκι ενός μοναχικού αδέσποτου, φαΐ, φροντίδα για τα άρρωστα και τα χτυπημένα, ακτιβισμός για ν' αποτρέπουμε την κακομεταχείρισή τους, διαπαιδαγώγηση των παιδιών και ένα ζεστό και αγαπησιάρικο σπίτι όσοι μπορούμε να τους το προσφέρουμε. (Δεν παίρνω άριστα στην αξιολόγηση _κάθε άλλο· δεν κοιμάμαι τον ύπνο του δικαίου όταν το σκεφτώ· μα πάλι, αυτό που βλέπω δεν είναι ακριβώς εφιάλτες, είναι μόνο _πάντα_ένα ζευγάρι υγρά μάτια γεμάτα από την αγάπη, την αμέριστη κατανόηση και τη βαθιά ενστικτώδικη σοφία που έχουν να μας διδάξουν οι συγκάτοικοί μας στον μικρό και ίσως τυχαίο πλανήτη μας).

Κρείττον το σιγάν

Γράφω μόνο και μόνο γιατί ντρέπομαι να αφήσω ένα χαζοχαρούμενο ποστ να κλείνει, έστω άθελά του, το μάτι στις φλόγες της αμεριμνησίας μας_ άλλος λόγος δεν υπάρχει· όλα έχουν ειπωθεί, και έτσι κι αλλιώς δεν ξέρω, αυτή την άγρια ώρα που δε λέει να ημερέψει, ποιες λέξεις θα μπορούσαν να περιγράψουν με εντιμότητα τα συναισθήματα και σε ποιον θα χρησίμευε η πολυτέλεια των δικών μου, άκαπνων, συναισθημάτων.

(Φοβάμαι, όμως, τώρα. Φοβάμαι ότι, όταν οι εφιαλτικές φλόγες σβήσουν και ο άνεμος διώξει τ' αποκαΐδια από τα πρόσωπά μας, ένας άλλος εφιάλτης θα πάρει τη θέση τους: θα κοιταχτούμε στους καθρέφτες μας και θα είμαστε πάλι, πάντα, οι ίδιοι...)

Of Being Numerous...

Η κινητοποίηση τέλειωσε, καιρός πια να μαζέψουμε τα πανό. Και να ξαναγυρίσουμε στις καθημερινές (ή σποραδικές) μας μπλογκοσυνήθειες· στα ποιήματά μας, στα πολιτικά σχόλιά μας, στις πλακίτσες μας, στις εξομολογήσεις μας, στο ξόρκισμα των δαιμόνων μας, σε ό,τι τελοσπάντων έχει αφιερώσει ο καθείς τον ιστοχώρο του. Ίσως αυτή η ομολογουμένως πρωτότυπη ιδέα της Διεθνούς Αμνηστίας _στον βαθμό που υιοθετήθηκε από ικανοποιητικό αριθμό μπλόγκερ ανά τον κόσμο_πέτυχε να δώσει άλλη μια μικρή σκουντιά σε όσους νοιάζονται ακόμη για την ουσιαστική ελευθερία του λόγου χωρίς όρους και αξιολογήσεις και σύνορα· ίσως, επίσης, η ηλεκτρονική φωνή αυτών που ένιωσαν τη σκουντιά να είχε έναν μικρό _όσο το ζουζούνισμα ενός κουνουπιού τη νύχτα_ αντίχτυπο στα αφτιά των απανταχού και παντός είδους λογοκριτών...

Ας είναι. Όσοι έχουν ακόμη κουράγιο να δρουν πραγματικά και καθημερινά για την Ουτοπία, ας το κάνουν, μόνο καλό μπορεί να προκύψει από τη δράση έναντι της ακινησίας, έτσι κι αλλιώς. Όσοι πάλι βίωσαν την απομάγευση της "οργανωμένης δράσης" με τη μορφή και την έννοια που τη συναντάμε τουλάχιστον στη χώρα μας σήμερα, και των οραμάτων όχι για έναν καλύτερο αλλά για έναν Καλό κόσμο, ας καταφύγουν για μια ακόμη φορά στην τέχνη. Που δεν αλλάζει τον κόσμο (όχι πια τουλάχιστον), αλλά τον λειαίνει, τον κάνει πάντα πιο ανεκτό.

Σε κάθε περίπτωση, προσωπικά αντέχω ακόμη να δηλώνω πίστη στο μότο αυτού του μπλογκ: στους στίχους του Αμερικανού ποιητή George Oppen (1908-1984), που διερεύνησε τις δυνατότητες αλλαγής του κόσμου και μέσα από την πολιτική και μέσα από την καλλιτεχνική δράση (τόσο συνδυάζοντάς τες όσο και διαχωρίζοντάς τες _αφού επί είκοσι τρία συναπτά έτη, όσο δραστηριοποιούνταν έντονα στις γραμμές του Κομμουνιστικού Κόμματος της Αμερικής, είχε σταματήσει να γράφει και να δημοσιεύει ποιήματα, για να επανέλθει μετά την απόσυρσή του σοφότερος και να δώσει ένα σημαντικό ποιητικό έργο) :

Obsessed, bewildered

Βy the shipwreck
Οf the singular

We have chosen the meaning
Of being numerous


Κυριευμένοι από έμμονες ιδέες, ζαλισμένοι

απ' το ναυάγιο
της μοναδικότητας

επιλέξαμε τη βαρύτητα
του Πληθείναι.

(σημείωση δική μου: με όποιο τρόπο)

(George Oppen, Περί πληθείναι, μετ. Ιωνάθαν Μπεργκ, εκδόσεις Γαβριηλίδης)

Η ιστορία του πρίγ...

Καληνύχτα, Κεμάλ...

Kλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας

(Ύστερα από έκκληση της Διεθνούς Αμνηστίας)

Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης. Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.
Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.
Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.
Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;
Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…
Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.
Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.
Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.
Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.
Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;
Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.

Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao. Μπορείς!

Μπες στο http://www.amnesty.org.gr/ και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!

Ανάληψη ευθύνης

ΡΟΥΚΕΤΑ

Δεν είναι ούτε η θάλασσα
δεν είναι ούτε ο κόσμος
το γαλάζιο τούτο φως
στα δάχτυλά μας

κάτω από τα βλέφαρα
χίλιες αντένες
ψάχνουν ζαλισμένες
τον ουρανό

κόκκινο γαρούφαλο
μοναχό στη γλάστρα
στάθηκες σαν έγραφα
μπρος μου σαν αγάπη

ήταν μια ελαφίνα
κίτρινη σα θειάφι
κι ήταν ένας πύργος
από χρυσάφι

μέτρησαν τα χρόνια τους
πέντε κοράκια
μάλωσαν και σκόρπισαν
σαν πεντάλφα

τα μαλλιά της όμορφης
τ’ άσπρισαν τα κρίνα
στο κορμί της όμορφης
έγραψα βιβλία.

Δεν μπορώ να ζω
όλο με παγόνια
μήτε να ταξιδεύω μερόνυχτα
μέσα στα μάτια της γοργόνας.

(Γιώργος Σεφέρης, Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος)


Εγώ αυτή τη ΡΟΥΚΕΤΑ θα εκτόξευα, αν πίστευα πως η ποίηση στις μέρες μας εξακολουθεί να θεωρείται επικίνδυνη.