Δι' ασήμαντον αφορμήν

...κυριως επειδή η via regia προς το α/υπο/συνείδητό μου την έχει δει... αεροδιάδρομος τελευταία, αλλά εγώ πρέπει να κάνω ότι δεν καταλαβαίνω.

(Επίσης, για τα κυριακάτικα απομεσήμερα που μας πιάνει _ποιον κρυφά ποιον φανερά_ αυτός ο κατάπτυστος νοσταλγικός παλιμπαιδισμός, για τη Μικρή Πριγκίπισσα και γιατί θα έχουμε πάντα το Παρίσι... )


(1ο μέρος)


Albert Lamorisse, Le ballon rouge, (34'), 1956"

(2 μέρος)

Αχ, αν αυτό ήταν αρκετό...

Παρίσι, Rue de Seine, 2007


Georges Brassens, Heureux qui comme Ulysse

Κάποτε περνώ μπρος από μικρομάγαζα, στη rue de Seine λόγου χάρη. Έμποροι με παλιά πράγματα, ή μικρά παλαιοβιβλιοπωλεία, ή πωλητές χαλκογραφιών με κατάφορτες προθήκες. Κανείς δεν μπαίνει ποτέ στο κατάστημά τους, προφανώς δεν έχουν δουλειές. Όταν όμως κοιτάξει κανείς μέσα, κάθονται, κάθονται και διαβάζουν αμέριμνοι∙ δε φροντίζουνε για το αύριο, δε φοβούνται για μια επιτυχία, έχουν ένα σκύλο, που κάθεται μπρος τους, ευδιάθετος, ή μια γάτα, που κάνει την ησυχία ακόμη πιο μεγαλύτερη, καθώς γλιστράει στο μάκρος απ' τις σειρές των βιβλίων, σα να 'σβηνε τα ονόματα απ' τις ράχες τους.
Αχ, αν ήταν αυτό αρκετό: επιθύμησα κάποτε ν' αγοράσω μια τέτοια γεμάτη προθήκη και να καθισω πίσω από κει μ' ένα σκύλο για είκοσι χρόνια.

(Ράινερ Μαρία Ρίλκε, Οι σημειώσεις του Μάλτε Λαουρίντς Μπρίγκε, μετ. Δημ. Στ. Δήμου, εκδ. ΤΟ ΡΟΔΑΚΙÒ)

Robert Doisneau, Jacques Prevert, 1955


(αφιερωμένο στον φίλο που θα ταξιδέψει σύντομα στο Παρίσι, στον φίλο που ΘΑ συνταξιδέψει σύντομα με τον Μάλτε Λαουρίντς Μπρίγκε, στη φίλη που μάχεται με κουράγιο και ψυχή για τα ταξίδια που δεν έχει κάνει ακόμη∙ και σε μένα, που είχα υπογραμμίσει αυτό το απόσπασμα από το 1993, όταν είχα αγοράσει το βιβλίο, έκπληκτη γιατί η εικόνα αυτών των αράδων ήταν ένα dejà-vu, άσχετο αρχικά με το Παρίσι, που με συνοδεύει από τα παιδικά μου χρόνια _μέχρι απόψε, που δεν έχω ακόμη αποδεχτεί ότι, δυστυχώς, αυτό δεν είναι αρκετό...)

N' importe où

Είναι από το Παρίσι, αλλά θα μπορούσε να είναι από σχεδόν οποιαδήποτε πόλη του κόσμου. Μια ψηφίδα καθημερινότητας από τον πλανήτη Γη (από το πιο "τυχερό", μικρό κομμάτι του, εννοώ).



(Το τραγούδι το αφιερώνω στη λουλουδιασμένη μικρούλα της φωτογραφίας· ή ίσως το αφιερώνει αυτή σ' εμάς, προς το παρόν...)

N' oubliez pas d' aller voter

"Μην ξεχάσετε να πάτε να ψηφίσετε"!!!

Παρά τις πατερναλιστικές παραινέσεις της γαλλικής πολιτείας (λιγάκι αστείες για εμάς που θεωρούμε αυτάρεσκα τους εαυτούς μας "πολιτικοποιημένους", ως πολίτες), το 40,01% των Γάλλων "ξέχασε" να πάει να ψηφίσει _και οι περισσότεροι από αυτούς που πήγαν πολύ σύντομα μάλλον δεν θα θέλουν να θυμούνται τι πήγαν και ψήφισαν.

L' amour à la Française

Αν πίστεψε κανείς (και πρώτη εγώ), μετά το σχετικό ποστ, ότι δεν θα "ανεβάσω" άλλες ξεπέτες, πλανήθηκε πλάνην οικτράν! Μια "αρπαχτή" άλλης ζωής δεν φτάνει για να αλλάξει, προφανώς, τη δική μας και τις συνθήκες της καθημερινότητάς μας. Ούτε "λέξεις" μού χάρισε το ταξίδι, αφού διάγω περίοδο λεξιπενίας, ούτε τις προθεσμίες της δουλειάς μου κατάφερε να επηρεάσει (πλην προς το χειρότερο). Μου άφησε μόνο εικόνες, πολλές και πολύχρωμες, σκιώδεις και πενιχρές αποτυπώσεις των οποίων είναι οι φωτογραφίες μου.

Ωστόσο, αυτή η ξεπέτα είναι για καλό σκοπό. Για να μοιραστώ την έκπληξή μου για το ότι το "γαλλικό φιλί" δεν είναι ένας ακόμη τουριστικός _και κινηματογραφικός_ μύθος. Εκεί, τα φιλιά των ερωτευμένων "παίρνουν τον χρόνο τους". Το συγκεκριμένο κράτησε απνευστί όσο να απολαύσω ένα ολόκληρο παγωτό χωνάκι. Ένα άλλο, μέσα στο μετρό, από τον σταθμό Concorde έως τον επόμενο, τη Madeleine. Kαι άλλα και άλλα, όλων των ηλικιών και των χρωμάτων...


(καλά, σούργελο έχω γίνει... αλλά θα σοβαρευτώ από βδομάδα!)

Salut les copains!

Εγώ έχω να πω, αν και με καταρρακωμένο ηθικό, ότι οι Παριζιάνες είναι ά-παι-χτες! Τα υπόλοιπα τα λένε οι ταξιδιωτικοί οδηγοί και, γενικά, δεν υπερβάλλουν.

Επίσης, παρά την "τουριστορύπανση", οι αποβάθρες και οι γέφυρες του Σηκουάνα εξακολουθούν να μαγεύουν το μάτι και τη φαντασία, οι _ορατοί_ άστεγοι είναι περισσότεροι απ' όσους πίστευα ότι θα δω και, πάνω απ' όλα, το συναρπαστικότερο πράγμα σε ένα ταξίδι (n' importe où, όπως λέει και ο Μποντλέρ) είναι ότι απεκδύεσαι της καθημερινότητάς σου και γίνεσαι όλος ένα πινέλο και ένα μουσικό όργανο που μεταμορφώνει την καθημερινότητα κάποιων άλλων σε έργο τέχνης, ειδικά αν δεν έχεις την ικανότητα (και δεν ξέρω και αν πρέπει) να το κάνεις στη δική σου ζωή.

Get this widget | Share | Track details

Τέλος, αν και δεν το είχα συνειδητοποιήσει ότι μου συνέβαινε, μου έλειψε η μπλογκοπαρέα!

ΥΓ. Κι ένα τελευταίο, ξέροντας ότι όλοι θα με "κράξουν": επιβεβαίωσα ιδίοις όμμασι την εντύπωση που είχα εδώ και χρόνια, ότι η Αφροδίτη της Μήλου είχε κοιλίτσα (που τη ρουφάει) και θυρεοειδή!
:) :) :)