τίνος Γενάρη;

Ο Γενάρης του 1904

A οι νύχτες του Γενάρη αυτουνού,
που κάθομαι και ξαναπλάττω με τον νου
εκείνες τες στιγμές και σ’ ανταμώνω,
κι ακούω τα λόγια μας τα τελευταία κι ακούω τα πρώτα.

Aπελπισμένες νύχτες του Γενάρη αυτουνού,
σαν φεύγ’ η οπτασία και μ’ αφήνει μόνο.
Πώς φεύγει και διαλύεται βιαστική —
πάνε τα δένδρα, πάνε οι δρόμοι, πάν’ τα σπίτια, πάν’ τα φώτα·
σβήνει και χάνετ’ η μορφή σου η ερωτική.

Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ
(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

από τον επίσημο διαδικτυακό τόπο του αρχείου Καβάφη,http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=251&cat=4




http://www.youtube.com/watch?v=q_ZTKX4owbo

καιρό έψαχνα μιαν αφορμή να "παίξω" το αγαπημένο τραγούδι, πέρα από την απλή ημερολογιακή σύμπτωση με έναν μήνα που λίγο μοιάζει με Γενάρη κι ακόμη λιγότερο με απελπισμένο, μέσα στην απάθειά του...

...τελικά δε βρήκα τέτοια αφορμή, αλλά φαίνεται ότι δημιούργησα μια άλλη _ για να 'ρθουν πιο κοντά κάποια νησιά μέσα στον ωκεανό του Χρόνου...

CAVE IDVS MARTIAS

Είναι αστείο που, παλιά πολύ, νόμιζα (ελλιπούς κλασικής παιδείας γαρ) ότι ειδούς του Μαρτίου ονόμαζαν τις μαρτιάτικες βροχές. Και πώς να φοβηθείς κάτι που μυρίζει μουσκεμένο νερατζανθό και ξεπλυμένη σκόνη (αφού, κατά τους σύγχρονους γλωσσολόγους, το σημαίνον δένεται με αυθαίρετο πλην άρρηκτο δεσμό με το σημαινόμενο στη βάση μιας συγκεκριμένης «ακουστικής εικόνας», η οποία, άπαξ εγγραφείσα στα δυσερεύνητα αρχεία της ψυχής, δύσκολα αντικαθίσταται _λέω εγώ);

Κάτι παρόμοιο πρέπει να συνέβη και στον Andrew Wyeth, γιατί πώς εξηγείται ότι ονομάζει αυτόν τον εν πρώτοις μάλλον καθησυχαστικό και εύκολα αναγνωρίσιμο πίνακα The ides of March;


[Το ταυτοχρόνως πρωθύστερον (της ημερομηνίας) και μεθύστερον (της βροχής) της ανάρτησης οφείλεται, ακριβώς, στο ότι δεν μπορείς να πάρεις στα σοβαρά κάτι που δεν φοβάσαι...]

Ένας στίχος την ημέρα:
...και πάντως η έγκλειστη των κήπων του Άμχερστ, για άλλη μια φορά, τα ήξερε όλα!

Μουσικές:
Ιγκόρ Στραβίνσκι, Η ιεροτελεστία της Άνοιξης

Στους νεραϊδόκηπους

Διέσχισα το Άργος μέσα στο έκπαγλο απομεσήμερο, με τις πέντε αισθήσεις μου σε ομηρία στους κήπους των Εσπερίδων και την έκτη σε προσωρινή αναστολή, να ψάχνει για νεράιδες

Maurice Ravel, Le jardin feerique

Καλό Μάη!

Τα φυσικά θέλγητρα των πραγμάτων

René Magritte, The Empire of Light II, (1950)

Τον ένα από τους δύο αγαπημένους πίνακες του Ρενέ Μαγκρίτ τον είχα χρησιμοποιήσει και παλιότερα. Ξαναήρθε (το μοτίβο της αντανάκλασης, η ατμόσφαιρα) στην επικαιρότητα της μνήμης μου έμμεσα, μέσω της ποίησης. Και για μια φορά ακόμη, χάρη (;) στην απευκταία μεταφυσική που με περιγελά όσο περισσότερο την περιγελώ, την αμέσως επόμενη μέρα, ταξιδεύοντας ανάμεσα στους πάγκους της Πολιτείας, έπεσα πάνω σ' ένα υπέροχο βιβλιαράκι του Ανρί Μισώ, που εκδόθηκε πρόσφατα από (πού αλλού) την Άγρα. Ανάμεσα στα κείμενα και το παρακάτω, γραμμένο για τον δεύτερο πίνακα.
Ο Ανρί Μισώ, ζωγράφος ο ίδιος και λογοτέχνης (και εξερευνητής του έξω και του μέσα κόσμου), θεωρείται από τους σπουδαιότερους γαλλόφωνους ποιητές του 20ού αιώνα. Κι έτσι ο κύκλος κλείνει απαλά και ανεπαίσθητα γύρω μου. (Μόνο που εγώ δεν είμαι ζωγράφος και, αλίμονο, ούτε ποιήτρια· αν έχω κάποιο ταλέντο, είναι ίσως να αφήνομαι στα φυσικά θέλγητρα των πραγμάτων, αυτά που οδηγούν στη σκλαβιά).

Psicodreamics, Azhdark Passion,"Song of the living night"

"Σπάνιο να τις συλλάβεις μαζί, τη μέρα με τη νύχτα. Συμβαίνει κάποτε και τότε είναι ιδιαίτερα παραδειγματικό. Τι καλή, τι μεγαλειώδης είναι τότε η αρμονία τους, αν βέβαια η μέρα είναι ήρεμη, πολύ ήρεμη, ποτισμένη μυστήριο. Χάρη στο μυστήριο λοιπόν, η νύχτα δίχως δυσκολία σμίγει με τη μέρα. Σμίγουν και ολοκληρώνονται, οι δυο μαζί, μέσα σε άφατη γαλήνη.
Όποιος ποτέ του δεν αφέθηκε στα φυσικά θέλγητρα των πραγμάτων, αυτά που οδηγούνε στη σκλαβιά, δεν συγκινείται καθόλου με κάτι τέτοια. Από τι εξαρτάται η φύση; Από κάτι τόσο ελάχιστο που και μια απλή ζωγραφιά το αλλάζει.
Ένας ουρανός γαλάζιος και λευκός, ένας ουρανός απογεύματος δεν καταφέρνει να φωτίσει τα δέντρα που πάντως διαγράφονται καθαρά, ούτε το απομονωμένο σπίτι που μονάχα ένα φανάρι του δρόμου το αποκαλύπτει, φωτίζοντάς το με το χλομό του φως. Η ατμόσφαιρα είναι ήρεμη, τόσο ήρεμη, με μια ακινησία ανησυχητική. Αλλά τίποτα δεν θα συμβεί. Όλα έχουν ήδη συμβεί και σταμάτησαν, εδώ και κανείς δεν ξέρει πόσον καιρό."

(Henri Michaux, Ονειροπολώντας με αφορμή αινιγματικές ζωγραφιές, μεταφρ. Μπίλη Βέμη, εκδόσεις Άγρα)

The dark night of the soul

Όχι απαραίτητα με μυστικιστική (απλώς με λίγο φευγάτη) διάθεση...
(Και γιατί θυμήθηκα τη "μάγισσα" Λορίνα, πώς αλλιώς, τακτοποιώντας τα cd μου, η καλή νοικοκυρά!)

Για την Ελένη...

Ήμουν στις Σπέτσες για περίπου μιάμιση μέρα και κόντεψα να πάθω οξεία... μπουμπουλινίτιδα από την εμπορευματοποιημένη παράδοση και από τον συναγελασμό με τις σύγχρονες Μπουμπουλίνες του λάιφ στάιλ, έως ότου έπεσα τυχαία πάνω στην ξεχασμένη πόρτα του πατρικού της Ελένης Μπούκουρη-Αλταμούρα και υποκλίθηκα ταπεινά στη "θεία μανία" του καλλιτέχνη και στην αλήθεια της ανθρώπινης τραγωδίας· και συνήλθα.

Η λησμονημένη (Η ε...

"Η Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα (Σπέτσες, 1821 – Σπέτσες, 19 Μαρτίου 1900) ήταν ελληνίδα ζωγράφος του 19ου αιώνα, της οποίας η τραγική ζωή έγινε το θέμα ενός μυθιστορήματος και ενός θεατρικού έργου.

Η Μπούκουρα-Αλταμούρα ήταν κόρη του καπετάν Γιάννη Μπούκουρα ή Μπούκουρη, του μετέπειτα πρώτου θεατρώνη της Αθήνας. Παιδί ακόμα, έκλεβε αποκέρια και ζωγράφιζε φίλες της που της πόζαραν στην αυλή του παρθεναγωγείου. Ο πατέρας της, αναγνωρίζοντας το ταλέντο της, προσέλαβε δάσκαλο στο σπίτι τον καθηγητή του Σχολείου των Τεχνών, Ραφαέλο Τσέκκολι. Με συστατική επιστολή του, η Ελένη έφυγε στην Ιταλία το 1848 για σπουδές.

Στην Ιταλία, παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στην Νεάπολη, στην Ρώμη και ίσως στην Φλωρεντία, μεταμφιεσμένη σε άντρα. Ερωτεύθηκε τον ιταλό ζωγράφο και γαριβαλδινό επαναστάτη Φραντσέσκο Σαβέριο Αλταμούρα (Franceso Saverio Altamura) και απέκτησε μαζί του τρία εξώγαμα παιδιά: τον Ιωάννη, την Σοφία και τον Αλέξανδρο. Προκειμένου να νομιμοποιήσει την σχέση της με τον Αλταμούρα, ασπάστηκε τον καθολικισμό και τον παντρεύτηκε. Όμως, το 1857 ο σύζυγός της την εγκατέλειψε και έφυγε με την ερωμένη του, την αγγλίδα φίλη της ζωγράφο Τζέιν Μπένμαν Χέυ (Jaine Benhman Hay), παίρνοντας μαζί του τον μικρότερο γιο τους, τον Αλέξανδρο.

Η Μπούκουρα-Αλταμούρα επέστρεψε κατόπιν στην Ελλάδα με τον Ιωάννη και την Σοφία, και άρχισε να παραδίδει μαθήματα ζωγραφικής σε κοπέλες της Αθήνας. Όμως, το 1872 αρρώστησε από φυματίωση η κόρη της και αναγκάστηκε να πάει στο σπίτι του αδελφού της στις Σπέτσες προκειμένου να αλλάξει αέρα το άρρωστο παιδί της. Τελικά, η Σοφία πέθανε στα τέλη του 1872 σε ηλικία μόνον 18 ετών. Μετά τον θάνατο της κόρης της, η Μπούκουρα-Αλταμούρα επέστρεψε στην Αθήνα.

Το 1876 ο γιος της και ανερχόμενος ζωγράφος Ιωάννης Αλταμούρας ολοκλήρωσε τις σπουδές του στην Κοπεγχάγη και επέστρεψε στην Αθήνα γεμίζοντας με χαρά την χαροκαμένη μητέρα. Όμως η χαρά της διήρκησε πολύ λίγο· ο Ιωάννης προσβλήθηκε και αυτός από φυματίωση και πέθανε τον Μάιο του 1878. Η απώλεια των δύο νέων προκάλεσε νευρικό κλονισμό στην μητέρα τους και την οδήγησε στην τρέλα. Σε ηλικία 60 ετών περίπου, η Μπούκουρα-Αλταμούρα επέστρεψε στις Σπέτσες, όπου έκαψε όλα — ή σχεδόν όλα — τα ζωγραφικά της έργα. Πέθανε σχεδόν άγνωστη στις Σπέτσες το 1900. Kηδεύτηκε στο κοιμητήριο της Aγίας Άννας στις Σπέτσες. Aργότερα, τα οστά της, όπως και εκείνα της Σοφίας και του Ιωάννη, μεταφέρθηκαν από τους απογόνους της στο A΄ Nεκροταφείο Aθηνών σε κοινό τάφο της οικογενείας Mπούκουρα-Aλταμούρα".

(Από το σχετικό άρθρο της Βικιπαιδείας, που, προς το παρόν, αν και το κάνω λινκ κανονικά, σε λίγη ώρα εξαφανίζεται. Κανείς δεν θέλει να τη θυμάται;)

Coeurs

Αληθινός καλλιτέχνης είναι αυτός που, αφού έχει εκφράσει την οδύνη του έρωτα και του πολέμου με το εμβληματικό Χιροσίμα αγάπη μου, και έχει παίξει σχεδόν σαδιστικά με το μυαλό και τον αμφιβληστροειδή των σινεφίλ με το αλαζονικά σουρεαλιστικό Πέρυσι στο Μαρίενμπατ, έρχεται τώρα _στα ανθισμένα 84 του_να σου χαϊδέψει στοργικά το κεφάλι με το ανάλαφρο και παρεξηγήσιμα ευκολοΐδωτο Προσωπικοί φόβοι σε δημόσιους χώρους και να σου πει πως οι καθημερινές, συνηθισμένες, ανέμπνευστες και ενίοτε στερημένες ζωές απλών, «ανώνυμων» αστών σαν κι εσένα μπορεί να είναι αξιοθέατες και αξιέραστες μπροστά στον διακριτικό αλλά περίφροντι και σοφό φακό του, ακόμη κι αν ελάχιστες πιθανότητες έχουν να αλλάξουν ρότα, πολύ λιγότερο να έχουν τη μυθιστορηματική εξέλιξη που, κρυφά και γεμάτος ενοχή, επιτρέπεις στον εαυτό σου να ονειρεύεται πού και πού.

Ακόμη και ο τίτλος με τον οποίο αντικατέστησε τον ευθύβολο και παραστατικό, πλην απόμακρο και κάπως «ιατρικό» του θεατρικού έργου του Άλαν Έικμπερν, στο οποίο βασίστηκε, μαρτυρά αυτή την προσέγγιση: o Αλέν Ρενέ ονομάτισε την ταινία του Καρδιές, αναθέτοντας στο σιωπηλό, απαλό, πάλλευκο χιόνι που βάζει να πέφτει μερονυχτίς στο Παρίσι να τις ζεστάνει και να τις «παραμυθιάσει», δηλαδή να τις παρηγορήσει _κι αυτές των πρωταγωνιστών του και τις δικές μας.

Coeurs

Παγκοσμιο-ποίηση

Για τους φαν των Παγκόσμιων Ημερών, ας υπενθυμίσουμε ότι η ημέρα της Εαρινής Ισημερίας δεν τιμάται μόνο ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης (η οποία θεσμοθετήθηκε από την UNESCO το 1999), αλλά και ως:

Παγκόσμια Ημέρα Ύπνου (η οποία θεσμοθετήθηκε από την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας το 2001 _να υποθέσoυμε ότι οι γιατροί δεν τα πάνε και τόσο καλά με την ποίηση ή ή ότι πρόκειται για μια εμπνευσμένη αλληγορία η οποία συνδέει την ποίηση με τον ύπνο μέσω του ονείρου ως κοινού τόπου;)

Παγκόσμια Ημέρα Δασοπονίας (η οποία θεσμοθετήθηκε το 1971 από την Οργάνωση Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ).

Και, βέβαια, ως:
Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης των Φυλετικών Διακρίσεων (η οποία θεσμοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1966, σε ανάμνηση της δολοφονικής επίθεσης της νοτιοαφρικανικής αστυνομίας εναντίον αντιρατσιστικής διαδήλωσης στο Σάρπιβιλ, το 1960, κατά την οποία σκοτώθηκαν 70 άτομα).



Παρεμπιπτόντως, στις 21 Μαρτίου γεννήθηκε και ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (1685-1750).


















(By Jurgen Haupt)

The Little Match-Seller

Νομίζω ότι απόκτησα αυτό που αυτάρεσκα και άκριτα ονομάζουμε "αριστερή συνείδηση" πριν ακόμη ο πατέρας μου μού μιλήσει για ένα κομμάτι της ζωής του και πάντως πολύ πριν εντρυφήσω (όπως-όπως, καθώς οι περισσότεροι της γενιάς μου) στη μαρξιστική βιβλιογραφία. Συγκλονισμένη και γεμάτη οργή, στα εφτά μου, αποφάσισα ότι ο κόσμος αυτός πρέπει οπωσδήποτε να αλλάξει, όταν πρωτοδιάβασα στα "Παραμύθια του Άντερσεν", από τις εκδόσεις ΑΣΤΗΡ, την ιστορία του κοριτσιού με τα σπίρτα, που πέθανε ολομόναχο από την πείνα και από το κρύο μπροστά στα μάτια χορτασμένων και καλοπερασμένων ανθρώπων που γιόρταζαν τη γέννηση κάποιου πανάγαθου τύπου που τον λέγανε Χριστό _με μοναδική συντροφιά του τις παραισθητικές εικόνες μιας ζεστής εστίας και το παραπλανητικό όραμα ενός επουράνιου παραδείσου, όπου θα συναντούσε τη χαμένη μαμά του.

Έτσι, χάρη στο παραμύθι των παιδικών μου χρόνων πέρασα στο παραμύθι της νιότης μου (και, φευ, μέρους της ενήλικης ζωής μου), ενός τόπου όπου τα παιδιά δεν πέθαιναν από κρύο και από πείνα, αλλά ζούσαν και μορφώνονταν ευτυχισμένα σε έναν (αν όχι έτοιμο, υπό οικοδόμηση τουλάχιστον) επίγειο παράδεισο. Για την ακρίβεια, το ότι το «υπαρκτό» παραμύθι μεταβλήθηκε σε μια εφιαλτική πραγματικότητα για τον συγκεκριμένο τόπο το αντιλήφθηκα σχετικά νωρίς, διατηρώντας ωστόσο την αισιοδοξία μου για το μέλλον, αλλά το ότι το «όμορφο» πολιτικό παραμύθι ήταν και θα παραμείνει τελεσίδικα μια παγκόσμια ου-τοπία άργησα αρκετά να το αποδεχτώ.

Τελικά, ξαναγύρισα στο αφετηριακό παραμύθι του Άντερσεν, και γράφοντας στα παλιά μου τα παπούτσια τη ξύλινη ρητορεία περί υπεροχής των συλλογικών αγώνων και των πολιτικών στόχων έναντι της ατομικής δράσης, καθώς και τις politically correct αναλύσεις για τις βλαβερές συνέπειες της δοτικότητας σε ό,τι χαρακτηρίζεται συλλήβδην ως επαιτεία, σωρεύω στην τσάντα μου όσα πακέτα χαρτομάντιλα μου προσφέρονται από παιδικά χεράκια. Προσπαθώ να συνοδεύω τον πενιχρό έτσι κι αλλιώς οβολό μου με μια-δυο κουβέντες, έχοντας πλήρη συναίσθηση ότι πιθανότατα απευθύνονται σε αφτιά ελάχιστα εκπαιδευμένα στη δική μου "εκλεπτυσμένη" γλώσσα. Και λέω στον απλοϊκό εαυτό μου ότι αν τύχει και "πεθάνει" _με οποιοδήποτε τρόπο_ απόψε αυτή η ψυχούλα, ίσως και να τη συνοδέψει κάτι ελάχιστα λιγότερο από την αυτάρεσκη σιωπή των πολιτικά επαϊόντων· επίσης, έτσι έχω πάντα χαρτομάντιλα διαθέσιμα για την περίπτωση που ο κόμπος στον λαιμό μετατραπεί σε κάτι πιο υγρό και πιο εμφανές.

Το πορτρέτο μιας hopeless looser

Ένα από τα γκλαμουράτα κοσμηματοπωλεία στη Βουκουρεστίου, μεταξύ Σταδίου και Πανεπιστημίου, έχει μια πολύ καλαίσθητη βιτρίνα. Η πολυτελής πραμάτεια του εκτίθεται λιτά πάνω σε προσομοίωση παγωμένου χιονιού, όπου μερικές πανέμορφες λούτρινες πολικές αρκούδες σε μέγεθος κουταβιών, με λαμπυρίζον βλέμμα, με πολύ φυσικές πόζες και καποιες με φιλικές κινήσεις του κεφαλιού, έχουν αναλάβει εν μέρει τον ρόλο των μοντέλων.

Η στάση μπροστά στη βιτρίνα έγινε με αφορμή τη χαλαρή αναζήτηση ενός ρολογιού, μιας και το παμπάλαιο δικό μου εξεμέτρησε πλέον το ζην. Στην ερώτηση τι θα ήθελα να μου αγοράσουν απ’ όσα έβλεπα εκεί, απάντησα απνευστί:
«Την αρκουδίτσα στο βάθος –αυτή που κοιμάται. Είναι υπέροχη!»

The Blessed Dove

Αυτό θα ‘θελα να είμαι σήμερα: ένα περιστέρι αφημένο στη θαλπωρή του φθινοπωρινού ήλιου, που γεμίζει τα στερεοσκοπικά μάτια του με χρώμα θαλασσινό· χωρίς τη δυνατότητα να μετρήσει τον χρόνο, χωρίς τον εκλεπτυσμένο εγκέφαλο που χρησιμοποιεί σαδιστικά τη φυσική εξέλιξη για να επεξεργάζεται υπαρξιακά βασανιστήρια, χωρίς ανάγκες άλλες πέρα από την τροφή που του παρέχει άκοπα (και αναίμακτα) η φύση. Ένα ευλογημένο ον.

ΥΓ. Μου βγήκε πολύ κουλτουριάρικο, όμως. Εγώ απλά ήθελα να πω ότι, ερχόμενη στη δουλειά υπό το φως του υπέροχου σημερινού ήλιου, φώναζα μέσα μου (και παραλίγο outloud) «ε-ε-εκδρομή».

Με αφορμή μια παράσταση

Italian Mask by Elena Glazunova


Μια θεατρική παράσταση που θα μπορούσε να αφορά (και) τους bloggers: «Η λάμψη των Άλπεων», του Πέτερ Τουρίνι, στη Β’ σκηνή του Θεάτρου της Οδού Κεφαλληνίας.

Οι επιθυμίες ως ρόλοι. Οι ρόλοι ως ζωές. Οι ζωές ως ρόλοι.

Κλασικό το θέμα της αναζήτησης ταυτότητας μέσα από τον θεατρικό ρόλο και της χρήσης του ως συνθήκης βίωσης της πραγματικότητας. Ωστόσο, εδώ, η βιολογική τυφλότητα, ως παράγοντας αποκλεισμού της αναγνώρισης και αποκλειστικής εξάρτησης από την παρεχόμενη πληροφορία, γίνεται (ερήμην του συγγραφέα, που έγραψε το έργο το 1993) ένας ευθύς συμβολισμός για την ηλεκτρονική «θεατρική» σκηνή, όπου συνήθως «στήνουμε» την προσωπική μας παράσταση προσθαφαιρώντας πινελιές στο σκηνικό της πραγματικής μας ζωής –χωρίς αυτό να σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι εξαπατάμε συνειδητά (και χωρίς, σε κάποιες περιπτώσεις, να το αποκλείει) τους εξ ορισμού «τυφλούς» θεατές μας.


Δεν ξετρελάθηκα με την παράσταση, αλλά τη μνημονεύω γιατί με εντυπωσίασε το γεγονός ότι μου προκάλεσε αυτόν τον συνειρμό, ίσως γιατί δεν έχω πάψει να «ψάχνομαι» για το ποιες ασυνείδητες ανάγκες μού καλύπτει η ενασχόλησή μου με το «άθλημα».

My perfect rose

Για μια ρόδινη εβδομάδα.

Υ.Γ. Δυστυχώς, η ψηφιακή μου δεν διαθέτει menu "Smell"!

On fire!

Δια χειρός Just me, στις 5.45 μμ., με την ευγενή χορηγία του Blogger και του modem μου, που αποφάσισαν να μου φερθούν καλά απόψε.

Το κουκκί και το ρεβύθι

Το παραμύθι:
...όπου η ανιδιοτέλεια και η κοινή λογική ενός θετού πατέρα μεταμορφώνουν μια υπεροπτική ξύλινη μαριονέτα σε ένα ευαίσθητο αληθινό παιδάκι που μιλάει σαν όλα τα συνομήλικά του και πηγαίνει στο σχολείο με τη λαχτάρα να μάθει γράμματα.


Το αντιπαραμύθι:
...όπου η ματαιοδοξία και η ακρισία δύο φυσικών γονιών μεταμορφώνουν ένα ευαίσθητο αληθινό παιδάκι σε υπεροπτική ξύλινη μαριονέτα που μιλάει μεγαλίστικα και κουνά δασκαλίστικα την ευπροσάρμοστη μύτη της μπροστά στα έκθαμβα μάτια μας.


Η πραγματικότητα:
...όπου η Είδηση, εξαιτίας των επικρατούντων εκδοτικών και δημοσιογραφικών ηθών, χάνει το δημοκρατικό της δικαίωμα να θεωρείται αληθινή, έστω και μόνο μέχρις αποδείξεως του εναντίου.


Αλλά δεν μου αρέσει αυτό το ποστ. Δασκαλίστικο σαν τα λόγια της μαριονέτας μού βγήκε.