Πρόχειρο εγχειρίδιο πρακτικής ψυχοθεραπευτικής

...επειδή "αμάν, βαριά φιλοσοφία" και "πολλή ποίηση, βρε αδερφέ" (σύμφωνα με τη φίλη μου) έπεσε τελευταία κι επειδή η μέρα και η διάθεση σήμερα απαιτούν ολίγη από τη μια χαρά βασταζόμενη (τη μόνη, μάλλον) ελαφρότητα του είναι
...και παρότι το θέμα (λοχοτέχνες και γάτες) είναι πολλαπλώς και επιτυχώς εξαντλημένο (ενδεικτικά και μόνο: ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΑΠΟ ΚΕΡΙ, 'Ελσα Μοράντε και Πατρίσια Χάισμιθ: η παράξενη αγάπη για τις γάτες/// LA VIE EST BELLE ET FACILE, Γάτες και λογοτέχνες/// ΠΟΙΕΙΝ, Γιάννης Η.Παππάς, Οι γάτες στην ελληνική και ξένη ποίηση)
...αλλά τύχη αγαθή έφερε στα χέρια μου μια εκλεκτή έκδοση ...γι' αυτό, Κ., ολίγη ακόμη από ποίηση, αλλά πανάλαφρη και χωρίς καθόλου βαριά φιλοσοφία (νομίζεις...)

Λοιπόν, ο γάτος Μαύρη Χειρ είναι μυστήριος γάτος
Τον λεν «Πατούσα-Φάντασμα» και «Γάτος ο Φευγάτος».
Να φέρνει σε απόγνωση τη Σκότλαντ Γυαρντ ψοφάει
Γιατί είναι ο κακοποιός που νόμους αψηφάει¨
Στον τόπο του εγκλήματος οι αστυνομικοί
Σαν φτάσουνε, η Μαύρη Χειρ ποτέ δεν είν’ εκεί!

("MAΥΡΗ ΧΕΙΡ, Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΓΑΤΟΣ", απόσπασμα)
.................................................

Υπάρχουν Γάτοι γνωστικοί, υπάρχουν και τρελάρες
Γάτοι αξιοσέβαστοι και γάτοι σαχλαμάρες
Άλλοι καλοί, άλλοι κακοί _μα όλοι με αξία
Και όλοι επιδέχονται ομοιοκαταληξία.

("ΠΩΣ ΑΠΟ-ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΙΣ ΓΑΤΕΣ", απόσπασμα)


από το Τ.S. Eliot, Το εγχειρίδιο πρακτικής γατικής του γερο-Πόσουμ, μετ. Παυλίνα Παμπούδη, Γιάννης Ζέρβας, εκδόσεις ΑΓΡΑ


...με τη δική μου ασεβώς παιγνιώδη και παιγνιωδώς ασεβή συμβολή:

Ήτανε ένας ποιητής στην Αγγλία
Που μεγάλη είχε γατοφιλία
Κι έχει γράψει στιχάκια
Για αστεία γατάκια
Ο σοφός ποιητής στην Αγγλία

αλλά και...

Είναι ένας ποιητής στην Ελλάδα
Που οι ψιψίνες τού φέρνουν ζαλάδα
Γράφει λόγια φευγάτα
Μα ποτέ για μια γάτα
Ο καλός ποιητής στην Ελλάδα


(Καλή και παιχνιδιάρικη εβδομάδα!)



Μουσικές
"Shimbelshunk", "Memory", από το μιούζικαλ Cats σε μουσική του Andrew Lloyd Weber και λιμπρέτο βασισμένο στους γάτους του Τ. Σ. Έλιοτ.

το σκίτσο από εδώ

Γράψε μου ένα γράμμα

Όλα άρχισαν με ένα άστοχο κλικ, με το οποίο «έδωσα» τα σπασμένα μου Windows XP στο σύστημα, προκαλώντας την παραπλανητικά καθησυχαστική αντίδρασή του «ενδέχεται να έχετε πέσει θύμα πλαστογραφημένου λογισμικού… μπλα μπλα… θέλετε να αντιμετωπίσετε το πρόβλημα με επίλυση τώρα ή επίλυση αργότερα…». Με ένα δεύτερο άστοχο κλικ, η δις εξαμαρτήσασα και πάντως όχι σοφή γυνή, επέλεξα το τώρα (ατυχέστατα, αν σκεφτεί κανείς ότι συνήθως επιλέγω το αργότερα _ή και το ποτέ) και οδήγησα το σύστημα του υπολογιστή μου ένα βήμα πριν από το απόλυτο σκοτάδι· τα πάντα εξαφανίστηκαν από την οθόνη μου (Έναρξη, μπάρα εργασίας, αρχεία) και έμεινε μόνο, άσπιλος και ακηλίδωτος με όλη του τη σκοτεινή υποβλητικότητα ο καταπληκτικός πίνακας του Έντουαρντ Χόπερ, αυτός του προηγούμενου ποστ. Τίποτα δεν διόρθωσε την κατάσταση: απανωτά κλικ, κλοτσιές, τυφλή χρήση των πλήκτρων εντολών, o άκαρδος υπολογιστής μου παρέμεινε ασυγκίνητος.
ΟΚ! Ανάπνευσα βαθιά και είπα, για αλλαγή, να δω το ποτήρι μισογεμάτο. Να δω την (ενδεχόμενη) καταστροφή ως αφορμή για αναβίωση παλιών συγκινήσεων. Ξέθαψα από το χρονοντούλαπο ένα άθικτο οικολογικό τετράδιο Ecofilia, με υπέροχες, γενναιόδωρα μεγάλες υπόλευκες σελίδες, και το αγαπημένο μου στιλό με τη χοντρούτσικη μπίλια, και στρώθηκα, η ευσυνείδητη μπλόγκερ, να ετοιμάσω ένα ποστάκι που θα δακτυλογραφούσα έτοιμο σήμερα στη δουλειά.

a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y Ζ

Και τότε έπαθα το πρώτο σοκ. Διαπίστωσα περιδεής ότι το χέρι μου, που έτσι κι αλλιώς δεν άντεχε να σφίξει πολύ σταθερά το στιλό, δεν με υπάκουγε: τα ορνιθοσκαλίσματα που χάραζα με κόπο στη σελίδα αμυδρή μονάχα ομοιότητα είχαν (και πάντως μόνο γραφολόγος θα την εντόπιζε) με τα μεγάλα, στρογγυλά και γεωμετρικά γράμματα εξαιτίας των οποίων μού «ανέθεταν προνομιακά» (βλ. φόρτωναν) κάθε είδους γραφική αγγαρεία σε όλους τους εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους όπου είχα δραστηριοποιηθεί σε προ-ηλεκτρονικές εποχές. Επίσης, στο πρώτο δεκάλεπτο αυτής της νοσταλγικής ενασχόλησης, με παρέλυσε το γνωστό μούδιασμα και κάψιμο στον καρπό, που συνήθως αισθάνομαι ύστερα από τουλάχιστον εξάωρη εντατική χρήση του ποντικιού.
Αλλά το μεγάλο σοκ δεν ήταν αυτό. Ήταν που, προσπαθώντας να αναπτύξω όπως όπως κάποιες δομημένες προτάσεις, με τις λέξεις σε λογική σειρά, ένιωσα ότι δεν μπορούσα να ολοκληρώσω τους συλλογισμούς μου· χωρίς τη συνδρομή του πλήκτρου backspace, της διαδικασίας copy-paste, της σάρωσης και της μεταφοράς, οι προτάσεις κομματιάζονταν και σκορπούσαν ήδη μέσα στο μυαλό μου πριν τα θραύσματα σκορπίσουν και πάνω στο χαρτί που όλο γέμιζε μουντζούρες και διαγραφές· οι λέξεις, χωρίς το αναγνωρίσιμο ένδυμα της απρόσωπης, καθαρής και απαράλλακτης γραμματοσειράς, μετατρέπονταν σε ένα συνονθύλευμα γραμμάτων που χόρευαν τρελό χορό μπροστά στα έκπληκτα μάτια μου, αποσυνδεδεμένες από τις έννοιες που αντιπροσώπευαν.

a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u v w x y z

Ο καλός μου με βρήκε, στις δυόμισι τη νύχτα, να ορνιθοσκαλίζω με πείσμα λέξεις στο τετράδιό μου, σαν τιμωρημένη μαθήτρια αλλοτινών εποχών. Με κοίταξε σχεδόν με αγωνία ρωτώντας με τα μάτια τι συνέβαινε.
«Αγάπη μου, συρρίκνωσα τα Windows!»
«Γιατί;» ψέλλισε με εκείνο το αξιολάτρευτο ύφος αγουροξυπνημένου μπόμπιρα, ανίκανος, στην κατάσταση αυτή, για κινηματογραφικές αναγωγές και μάλιστα τόσο χαμηλού επιπέδου.
«Για να τα εκδικηθώ! Γιατί εκείνα πρώτα συρρίκνωσαν σε μένα την πιο αξιοθαύμαστη, μοναδική και μαγική δεξιότητα που ανέπτυξε το ανθρώπινο γένος μέσα από επίπονες, ενίοτε αιματηρές περιπέτειες χιλιετιών. Γιατί ακύρωσαν βλάσφημα την εξελικτική πορεία από το ηράκλειο βήμα προς τη χάραξη των βράχων ως τα κρυμμένα μυστικά της Γραμμικής Β’ και τα φωτεινά ιστορημένα χειρόγραφα της σκοτεινής ζωής των μοναχών του Βυζαντίου και της μεσαιωνικής Ευρώπης· αυτή που πρόσφερε, χρυσοφόρο δώρο, στον μίστερ Γκέιτς την οδυνηρή και μαγική περιπέτεια της ανθρώπινης σκέψης για να τη βγάλει στα "παράθυρα". Γιατί το οικολογικό μου τετράδιο και το στιλό που μου είχες χαρίσει με τη συγκινητική αφιέρωση ‘γράψε μου ένα γράμμα’ διεκδίκησαν απόψε τη ζωή τους!»


ΥΓ. Το παραπάνω γράφτηκε προχείρως και διαμιάς στον υπολογιστή του γραφείου μου σήμερα και, αναμένοντας τον τεχνικό και με την προοπτική να έχουν χαθεί τα αρχεία μου, το ποτήρι το βλέπω μισο- έως εντελώς άδειο και οι εξυπνάδες μου δεν με παρηγορούν.

Η γάτα του Schroedinger

(... ή οι παρενέργειες μιας δύσκολης εργασιακής μέρας)

Αν ήμουν γάτα:
α) Μπορεί και να βρισκόμουν ακόμη στις Σπέτσες .
β)Δεν θα δούλευα, και πάντως όχι σε δουλειές που με κάνουν να πλήττω θανάσιμα.
γ)Δεν θα χρειαζόμουν οδοντόβουρτσα, κρέμα προσώπου, πιστωτική κάρτα και εξηγήσεις για να παίρνω τους δρόμους όταν θα ήμουν σαν σήμερα (ο συλλογισμός ανήκει στην Π., αλλά με βρίσκει απολύτως σύμφωνη) .
δ) Δεν επρόκειτο να επιβιώσω για πολύ, με τον χαρακτήρα που 'χω, αλλά πάλι πώς μπορώ να είμαι σίγουρη, αφού αν ήμουν γάτα δεν θα ήμουν αυτή που είμαι για να έχω άποψη;

Ένα γεγονός του μικρόκοσμου, σύμφωνα μ' αυτήν την ερμηνεία [της ανθρώπινης αρχής], υπάρχει, μόνο αν παρατηρηθεί. Τότε και μόνο τότε, αναδύεται στην πραγματικότητα μια από τις δυνατές καταστάσεις του. Η περίφημη γάτα του Schroedinger - θεμελιωτή της Κβαντομηχανικής - η έγκλειστη σ' ένα αδιαφανές κουτί, και απειλούμενη από την τυχαία εκπυρσοκρότηση ενός όπλου, δεν είναι ούτε νεκρή ούτε ζωντανή. Είναι εν δυνάμει και τα δύο. Και μόνον το άνοιγμα του κουτιού - η παρατήρηση - την τοποθετούν οριστικά σ' έναν από τους δύο κόσμους. Έτσι και το Σύμπαν: Για να είναι πραγματικό, πρέπει να εξελιχθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να υπάρξουν οι παρατηρητές του. "Ο παρατηρητής" λέει ο Wheeler "είναι απαραίτητος για τη δημιουργία του Σύμπαντος, όσο και το Σύμπαν για τη δημιουργία του παρατηρητή". Πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι, παρά την έλξη που εξασκούν παρόμοιες νοητικές ακροβασίες, ελάχιστα γίνονται αποδεκτές από τον επιστημονικό λόγο. (Ελένη Λόππα, από μια παρουσίαση στο comvos.edu.gr)

(Δεν είναι καλλονή, η Σπετσιώτισσα αρχόντισσα;)

Στερνή μου γνώση!

The Kitchen Maid by Jan Vermeer


Η μαμά μου, όταν εξαντλούσε όλη την τυπική ρητορεία περί του γιατί οφείλει μια γυναίκα να ξέρει να μαγειρεύει, κατέφευγε στο διαχρονικό επιχείρημα «εξάλλου, ο έρωτας περνάει απ’ το στομάχι», κάνοντας την εξεγερμένη, πνευματικά νεόπλουτη μετέφηβη να ορκίζεται ότι αυτή δεν επρόκειτο να ταΐσει ποτέ τέτοιο φαλλοκρατικό στομάχι, και αν όλα τα αντρικά στομάχια ήταν φαλλοκρατικά, να της έλειπε και ο έρωτας.

Τι να κάνει κι η καημένη η μαμά μου, τόσα της είχαν μάθει τόσα έλεγε! Αν όμως μου πέρναγε το ίδο μήνυμα όχι στην παραδοσιακή του μορφή, αλλά σουρεαλιστικά αναποδογυρισμένο, όπως το επεξεργάστηκε ο καθόλα πρωτότυπος Αθήναιος, όλα θα ήταν διαφορετικά.
Αν ήξερα ότι μπορούσα να αποπλανήσω έναν άντρα λέγοντάς του ότι τον σκέφτομαι σαν ένα γυαλιστερό, μυώδες, κοκκινογάλαζο χταπόδι που μοσχοβολάει βινεγκρέτ και φρέσκια ρίγανη και με αγκαλιάζει σφιχτά με τα δυνατά του πλοκάμια, ή ότι κάποιος με φαντασιώνεται σαν μια τρεμάμενη crème brulée στολισμένη και αρωματισμένη με πέταλα λουλουδιών και βότανα, θα παρατούσα αυθωρεί τους ογκώδεις τόμους της Σιμόν ντε Μποβουάρ (που, in the end of the day, δεν άξιζαν και πολλά) και θα χωνόμουν στην ταπεινή κουζινούλα της μαμάς μου για να κρατήσω μερικές σημειώσεις από τη Χρύσα Παραδείση.



(Η ανάγνωση του άρθρου του κ. Αθήναιου στον ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΟ της κυριακάτικης ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ, τον οποίο πλέον μελετώ ανελλιπώς, συνέπεσε με την τυχαία επανεύρεση του ξεχασμένου "Τετραδίου Συνταγών" της μαμάς μου, στο βάθος ενός χάρτινου κουτιού με παλιές φωτογραφίες.
Το τραγούδι, εκτός από τον γαστριμαργικό τίτλο, είναι άσχετο με τη μαγειρική, αλλά σχετικότατο με τη νοσταλγία).

Καλές δουλειές!

Γιατί ταλαιπωρείτε οπαδούς και πολέμιους, κ. Μαριέτα, και δεν τους ενημερώνετε ότι, έτσι κι αλλιώς, η σύνδεση της ελληνικής Παιδείας με την Αγορά έχει σχεδόν ολοκληρωθεί; (Η παραπάνω επιγραφή, από το εργοτάξιο των νέων εγκαταστάσεων του Υπουργείου Παιδείας, απέχει καμιά διακοσαριά το πολύ μέτρα από την παρακάτω επιγραφή):




Σε λίγες μέρες έχει και εκπτώσεις...

"You talkin' to me?"

Αν δεν το μοιραστώ, θα σκάσω: το ειλικρινέστερο, περιεκτικότερο και πιο αποστομωτικό κοινωνικό σχόλιο που έχω ακούσει ever (εκ στόματος thirtysomething νεοέλληνα _το «νεοέλληνας» ως περιγραφικό επίθετο_ ταξιτζή) για την πιθανώς γνωστή (εγώ έχω πάνω από μία βδομάδα να δω τηλεόραση) υπόθεση του «βιαστή της Νίκαιας»:

«Αγοράκια, ρε αλήτη; Αν γουστάρεις να βιάσεις, βίασε σωστά. Τόσα κοριτσάκια κυκλοφορούν με την κοιλίτσα έξω!»

Το ΄λεγε σοβαρά. Αλήθεια. Και με αποτελείωσε συμπληρώνοντας: “Εσείς φαίνεστε σοβαρή γυναίκα. Πείτε μου, καλά δε λέω;”

Glory, glory, hallelujah!

Νίκου Κεσσανλή, από τη σειρά Φαντασμαγορία της ταυτότητας


Σήμερα επιστράτευσα όλη μου την υπομονή και τα ομορφότερα χαμόγελά μου και ξεκίνησα για τη θρυλούμενη ως περιπετειώδη διαδικασία της έκδοσης νέας αστυνομικής ταυτότητας. Surprise, surprise! Κατέθεσα τα δικαιολογητικά μου σε ένα ολοκαίνουργιο, απαστράπτον αστυνομικό τμήμα σε χρόνο ελάχιστα περισσότερο από μηδέν. Μαζί τους ασχολήθηκε ένας ευγενικός και γρήγορος διοικητής που βρισκόταν μόνος του σε ένα επίσης απαστράπτον, ήσυχο και ευρύχωρο γραφείο με φτηνά αλλά υπερσύγχρονα εργονομικά έπιπλα και γλάστρες με μπέντζαμιν στις γωνίες.

Ομολογώ ότι καταχάρηκα για όλο αυτό το new look και τη new age ατμόσφαιρα, και βέβαια χαίρομαι πιο πολύ γιατί στο νέο δελτίο ταυτότητας που θα παραλάβω σε τρεις (sic) μέρες δεν θα υπάρχει πια αυτό το σκοταδιστικό «ΘΡΗΣΚΕΥΜΑ: Χριστιανή Ορθόδοξος», αφού το σύγχρονο (ευρωπαϊκό)ελληνικό κράτος μας μου εγγυάται ότι, από τη στιγμή που ταυτίζομαι με τα στοιχεία που θα αναγράφει η ταυτότητά μου και πληρώνω τους φόρους μου, οι θρησκευτικές και κοσμοθεωρητικές μου πεποιθήσεις δεν ενδιαφέρουν κανέναν άλλο εκτός από εμένα και την ψυχούλα μου.

Είμαι βέβαιη ότι μου το εγγυάται, γιατί ο κύριος διοικητής θα εκδώσει τη νέα μου ταυτότητα υπό τη σκέπη ενός τεράστιου γλυκερού Χριστού μέσα σε μια επίσης τεράστια μπαρόκ κορνίζα πάνω από το κεφάλι του και μιας Παναγίας Ελευθερώτριας λίγο μικρότερων διαστάσεων και με πιο μίνιμαλ κορνίζα πάνω από τον δεξιό του ώμο.