Καλή Χρονιά!

Χρόνος παρών και περασμένος χρόνος
Είναι ίσως κι οι δυο παρόντες στον μελλοντικό καιρό
Και το μέλλον περιέχεται στο παρελθόν.
Αν όλος ο χρόνος είναι αιώνια παρών
Όλος ο χρόνος είναι ανεξαγόραστος.
Αυτό που θα μπορούσε να έχει γίνει είναι μια αφαίρεση
Που παραμένει μια αιώνια δυνατότητα
Μόνο σ’ έναν κόσμο διαλογισμού.
Ό,τι θα μπορούσε να έχει γίνει και ό,τι έγινε
Κατευθύνουν σ’ έναν σκοπό, που είναι πάντοτε παρών.
Βήματα αντηχούν στη μνήμη
Κάτω στο μονοπάτι που δεν πήραμε
Προς τη θύρα του ροδόκηπου
Που δεν ανοίξαμε ποτέ. Τα λόγια μου αντηχούν
Έτσι, μέσα στο νου σου.
Αλλά για ποιο σκοπό
Ταράζουν τη σκόνη σ’ ένα βάζο με ροδοπέταλα
Δεν ξέρω.
.....................
T. S. Eliot, Four Quartets, "Burnt Norton"
(από την ελληνική έκδοση Θ. Σ. ΕΛΙΟΤ, ΤΕΣΣΕΡΑ ΚΟΥΑΡΤΕΤΑ/Ένα μήνυμα για το μέλλον της ανθρωπότητας, μετάφραση Έφης Αθανασίου, Ίκαρος Εκδοτική Εταιρεία, 2002)


Λέγεται ότι ο Τόμας Στερνς Έλιοτ εμπνεύστηκε τα Τέσσερα Κουαρτέτα από το Κουαρτέτο για έγχορδα Νο 15, έργο 132 του Μπετόβεν. Εγώ, πάλι, «εμπνεύστηκα» την αποχαιρετιστήρια-ενός-ακόμη-χρόνου τούτη ανάρτηση από τον ήχο της λέξης unredeemable (η Έφη Αθανασίου μεταφράζει «ανεξαγόραστος», πιο άχαρο αλλά πιο ακριβές κι αληθινό από το σεφερικό «αλύτρωτος», πιστεύω), που σφυροκοπάει ρυθμικά μέσα μου κάθε φορά που θα εμπλακώ (τόσο κοινότοπα, τόσο αναπόδραστα...)σε σκέψεις ή κουβέντες για τον Χρόνο.

Silent night...

Silent Night, by Anthony Tomaselli


...αλλά όχι τόσο σιωπηλή ώστε να μην ευχηθώ, δυνατά και ολόψυχα,

καλές γιορτές και καλή χρονιά σε όλους μας!

Get this widget Track details eSnips Social DNA

(δεν διεκδικεί εύσημα μουσικού βάθους, αλλά μου φαίνεται μια χαρά χαλαρωτικό και φευγάτο ύστερα από ένα φρενιτιώδες καταναγκαστ... εεεε, καταναλωτικό απόγευμα μέσα στο θρυλούμενο πνεύμα των Χριστουγέννων, για παράδειγμα)

Christmas time is here!

Αν είναι να παραδοθώ ταπεινωτικά γι' αλλη μια φορά στο ακατανίκητο, ως φαίνεται, "πνεύμα των Χριστουγέννων", ας προβάλλω τουλάχιστον τις πολιτικά ορθές αντιστάσεις μου, κάτι σαν την γκρίνια του γλυκού μου του Τσάρλι Μπράουν. (Κερνάω την "παράσταση", αν η Nερίνα "βάλει" τα μελομακάρονα για το διάλειμμα, και πάω να κατεβάσω τα στολίδια, η εν πολλαίς ιδεολογικαίς παραχωρήσεις περιπεσούσα αμφισβητίας, γιατί το ασυγκράτητο έτερον "οικιακό πνεύμα" κοντεύει να περιπέσει με τη σειρά του σε σοβαρή κατάθλιψη, αφού δεν έχει σιγουρευτεί ακόμη για τις φετινές εορταστικές προθέσεις μου).

Καλό μήνα και καλά στολίσματα!

Καλό χειμώνα!

(προσωπικά, παραβλέπω το ελληνοχριστιανικό σημαινόμενο των συμβόλων και κρατώ μόνο το Φως!)




Θεωρώ κακοψυχία το να εύχεται κάποιος "καλό χειμώνα" μόλις επιστρέφει από τις δικές του διακοπές, αλλά υπό τις παρούσες συνθήκες το ποστ και ο (φαινομενικά) αντιφατικός τίτλος αποτελούν την κοινωνική προσφορά του μπλογκ στην ψυχολογική αντιμετώπιση του επερχόμενου τρίτου (ας ελπίσουμε όχι φαρμακερού) καύσωνα!

Ευχές!

("stolen" from here)

Bach Violin Concer...

...κι αφού δεν ταιριάζουν ευχές σε ένα "γκρινιάρικο" ποστ όπως το προηγούμενο, συνεχίζω εδώ για να τις δώσω. Όχι μέσα στο αγχωμένο, ψυχαναγκαστικά καταναλωτικό και περιηγητικό, και κοσμικά εκκλησιαστικό κλίμα των ημερών. Όχι για γενικότερους θρησκευτικούς λόγους, που, καλώς ή κακώς, δεν μας αγγίζουν όλους, με τον ίδιο τρόπο τουλάχιστον. Αλλά για χάρη αυτού του πολιτισμικά αταβιστικού _αλλά ίσως και γονιδιακά αναπαραγoμενου_ συναισθήματος της χαρμολύπης που πλανιέται λες στον αέρα αυτών των ημερών μαζί με τη ανθεκτική μυρωδιά των νεραντζανθών, σημαδεμένο από παιδικές αναμνήσεις Επιταφίων, από τις αναγνώσεις του Παπαδιαμάντη, από την καταπνιγμένη και από πολλούς μας ξεχασμένη σωματική σχέση με την αναγεννώμενη φύση και την αυτόματη σχεδόν διάθεση ανάτασης που ξυπνά μέσα μας. Τέλος πάντων, για ό,τι σημαίνει για τον καθένα η ενίοτε μηχανικά αναπαραγόμενη ευχή...

...Καλή Ανάσταση!

An Old Fashioned Christmas

Μου φαίνεται ότι τα τελευταία μου ποστ «έβγαζαν» περισσότερη προσωπική μελαγχολία από αυτή που επιτρέπω συνήθως στον εαυτό μου να εκφράζει, σαν να «εκβίαζαν» συναισθήματα _αλλά, ειλικρινά (και δυστυχώς) προέκυψαν αβίαστα, σαν ανάσες.
Καιρός όμως να μπούμε στο γιορτινό κλίμα, αυτό το «τυπικό», το «κιτς», το «εμπορευματοποιημένο», το «υποκριτικό» και όπως αλλιώς μας αρέσει να το χαρακτηρίζουμε –συμφωνώ με όλα– ξεχνώντας ωστόσο ότι η διαχρονική ανθρώπινη ανάγκη για απλή πρωτογενή χαρά, για «ξέδομα», για ξεπέρασμα των ορίων και προπάντων για «σμίξιμο» εξακολουθεί να περνάει και από αυτά τα παραδοσιακά κανάλια.

Να καταθέσω λοιπόν κι εγώ απολογισμούς, δώρα και ευχές, ως είθισται από το τυπικό των ημερών: αντί απολογισμών συγγνώμες για τυχόν ηλεκτρονικές παρεξηγήσεις που ενδεχομένως προκλήθηκαν, αν δεν είναι ιδέα μου, και ευχαριστίες για την υπέροχη παρέα που είχα αυτούς τους λίγους μήνες που επιδόθηκα στο παράξενο σπορ του μπλόγκινγκ· αντί δώρων άφθονα χαμόγελα, φιλιά και αγκαλιές (ηλεκτρονικά επίσης, πώς αλλιώς)· και ευχές για προσωπική διαχείριση: εύχομαι ολόψυχα στον καθένα ό,τι θα ΄θελε να του ευχηθούν, ό,τι θα ΄θελε να του συμβεί, ό,τι θα ΄θελε να αποκτήσει (κι επίσης καλά ταξίδια σε όσους ταξιδεύουν)…

…και να πηγαίνω σιγά σιγά να ετοιμαστώ για τη χριστουγεννιάτικη άδειά μου. Ίσως προλάβουμε να τα ξαναπούμε, ίσως ξαναβρεθούμε αφού έχουμε ξεφαντώσει, πιει και χορέψει, κλάψει, διακηρύξει τις ολοκαίνουργιες meant to be never carried out αποφάσεις μας, σε έναν καινούργιο χρόνο όπου τίποτα δεν (θα) έχει αλλάξει, τίποτε δεν (θα) είναι όπως παλιά.

Σας φιλώ!



Κι επειδή, ο αμετανόητος προβοκάτορας παιγνιώδης δεύτερος εαυτός μου διεκδικεί τα αναφαίρετα δικαιώματά του επί του «σοβαρού» (ή σοβαροφανούς) πρώτου, ας το πω κι έτσι:

Meet you soon in the same cartoon!!!