Παρασκευή, Νοεμβρίου 17, 2006

Έτος Μότσαρτ


Τον λένε Μότσαρτ. Εδώ σταματάει κάθε ομοιότητά του με τον τετράποδο σταρ του Χόλιγουντ, Μπετόβεν, καθώς ο Μότσαρτ δεν ζει σε ένα αμερικάνικο μεσοαστικό σπίτι-με-γρασίδι-στην-είσοδο, δεν υπάρχουν γλυκά, ευαίσθητα και ενήλικης αυτάρκειας παιδάκια να τον φροντίζουν και να παίζουν μαζί του, ούτε είναι τόσο πολύτιμος ώστε να αποτελεί το αντικείμενο του πόθου των κλασικών «κακών» που ξεσηκώνουν τον κόσμο για να τον αποκτήσουν, κάνοντάς τον, έτσι, διάσημο. Ο Μότσαρτ ζει σε ένα ανήλιαγο κομμάτι μιας ούτως ή άλλως μίζερης αυλής, κοιμάται στο υγρό τσιμέντο και αντικρίζει μονίμως ένα ντουβάρι μήκους πεντέξι μέτρων παραλλήλως του οποίου βολτάρει πάνω-κάτω· ενίοτε, όταν τα αφεντικά του ξυπνάνε ευλογημένα από κανένα καλό όνειρο, του επιτρέπουν να μείνει λίγο στο μπροστινό κομμάτι της αυλής, που το βλέπει λίγος ήλιος και έχει χώμα (το σκάψιμο του οποίου, ως απασχόληση, αποτελεί και το έγκλημα που έχει προκαλέσει τον ιδρυματισμό του στο πίσω μέρος). Σε ένα τέτοιο τυχερό διάλειμμα (μάλλον σε μια σειρά τέτοιων διαλειμμάτων) έγινε η γνωριμία μας και τώρα, κάθε που τύχει να συμπέσουν οι έξοδοί μας, προσπερνά τα εμπόδια που θέτουν οι μισοσπασμένες και παραμελημένες γλάστρες και χώνει το κεφάλι του, με επιδεξιότητα που όμως με τρομάζει, ανάμεσα στα κάγκελα παίρνοντας μια το κατά δύναμη αναπαυτική θέση για του χαϊδέψω το κεφάλι. Δεν βαριέται ποτέ πρώτος (κι ούτε εγώ θα βαριόμουν, αν ήταν δυνατόν)· όμως δεν μοιάζει και χαρούμενος. Δέχεται τα χάδια με μια στωική μελαγχολία, με ορθάνοιχτα μάτια, και μόνο η ουρά του, που κουνάει αδιάκοπα, φανερώνει την απόλαυσή του –αν έχει αποκρυπτογραφηθεί σωστά η γλώσσα του σώματος των σκύλων. Την υπόλοιπη μέρα κοιμάται με τις ώρες ή είναι ξαπλωμένος αδρανής, εκτός και αν η έντονη μυρωδιά κάποιου συγγενή του τον βγάλει από την απάθεια και του ξυπνήσει τα ένστικτά του.

Τα αφεντικά του είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, πρώτης γενιάς Αθηναίοι, που είτε κάποια αταβιστική παρόρμηση είτε, αντίθετα, (αν κρίνουμε από το όνομα του Μότσαρτ) η φαντασίωση λίγου τηλεοπτικού glamour τούς έπεισε ότι έπρεπε οπωσδήποτε να έχουν σκύλο. Που δεν τον βγάζουν βόλτα, γιατί είναι ορμητικός «και δεν τον κάνουν καλά» (για εκπαίδευση σκύλου και ιδιοκτήτη δεν έχουν ακούσει, ούτε θέλουν να ακούσουν)· δεν τον αφήνουν στην μπροστινή αυλή γιατί χαλάει τις γλάστρες και φοβίζει τους γείτονες «επειδή είναι μαύρος και έχει άσχημη φωνή»· δεν τον χαϊδεύουν –δεν τους έχω δει ποτέ-–γιατί προφανώς μνησικακούν επειδή δεν πεθαίνει μόνος του, αφού αυτοί δεν είναι δα και τέρατα να τον σκοτώσουν οι ίδιοι.

Δεν τον φωνάζω ποτέ Μότσαρτ. Του σφυράω και του λέω «είσαι καλός…καλός». Γνωρίζει το σφύριγμά μου, ίσως και τον ήχο του «καλός», είμαστε γείτονες τρία χρόνια τώρα. Και πάντα έρχεται στα κάγκελα –τώρα τελευταία όλο και πιο αργά– κοιτώντας με αυτό το στωικό, χωρίς χαρά βλέμμα που είναι σαν να λέει «για σένα το κάνω».

Και δεν μιλάω για την Christmas ή τα χιλιάδες άλλα θύματα της αλαζονείας και της αναλγησίας του Homo neohellenicus “sapiens”, αλλά μόνο για τον Μότσαρτ, που στο κάτω-κάτω έχει εξασφαλισμένα φαΐ και στέγη (; ).

Υ.Γ. Δεν είναι ποστ για Παρασκευή αυτό, το ξέρω, αλλά φταίει που σήμερα είχε «άδεια αυλισμού» ο Μότσαρτ και ξαναβρεθήκαμε ύστερα από αρκετές μέρες.
Επίσης, σήμερα είθισται να μιλάμε για την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Αλλά νομίζω ότι το διαχρονικό αίτημα μιας ανθρώπινης κοινωνίας δεν φτωχαίνει –αντίθετα– αν συμπεριλάβει και τα δικαιώματα των συγκατοίκων του ανθρώπου στον πλανήτη Γη.

6 σχόλια:

Αίσθησις είπε...

Ο τρόπος που φερόμαστε στα ζώα είναι η αμασκάρευτη εικόνα του εαυτού μας. Σ' αυτά δε φοβόμαστε την κοινωνική κριτική, βγάζουμε όλη την εξουσιαστική μας διάθεση καθώς νομίζουμε πως μας ανήκουν, την επιθετικότητα, την υστερία, τον ψυχαναγκασμό, τη μικρότητα και τόσα άλλα που επιμελώς κρύβουμε.
Ο,τι είναι ο καθένας μας το δείχνει σε στιγμές που νομίζει πως δεν τον βλέπουν οι άλλοι. Το δείχνει στο σκύλο του.

Ανώνυμος είπε...

Από χθες, κάθε που βλέπω σκύλο να μου γαυγίζει πίσω από κάγκελα, πλησιάζω και του αρχίζω " Μότσαρτ.. είσαι καλός, καλός"..

Και όλοι με περνάνε για τρελό.

:)

Νερίνα είπε...

Εγώ πάλι του ανοίγω τη πόρτα να φύγει!
Καληνύχτα σου όμορφη.

Ανώνυμος είπε...

..."θα κριθούμε από τα ματια των ζώων" ειχα διαβάσει κάπου.
Το καλοκαίρι στην περιοχή που μένω διαστροφικά μυαλά συνελαβαν και εκτελεσαν με επιτυχία σχεδιο δολοφονίας Ο Λ Ω Ν των αδέσποτων (σκυλιά, γάτες και περιστέρια ναι ναι κ περιστέρια).Ως εν δυνάμει δολοφόνοι κ ανθρώπινων όντων καταγράφονται όλοι αυτοί στο μυαλό μου. "Αφεντικά" σαν αυτά που περιγράφεις έχουν ένα άλλο είδος διαστροφής.Πολύ θα ήθελα να ξέρω πως φερονται αυτοί οι "άνθρωποι-αφεντες", στις γυναικες, στα παιδιά τους και τους συνανθρώπους τους. Για όποιον δεν έχει καμια σχεση με ζώα ίσως φανεί υπερβολικό αλλά είναι έτσι. Δεν μου έχει δοθεί αγάπη πιο άδολα από την αγάπη της Μέλης μου (καθαροαιμος κοπρος μαζεμενος κουταβι απο το δρομο)και το καταφέρνει με ένα βλέμμα. Το ίδιο και δυο αδέσποτα τελευταιας εσοδείας, που μόλις αντιλαμβάνονται τον ήχο της μηχανης μου τρέχουν να τα κεράσω χάδια.
Οι γειτονες σου δεν προκειται να αντιληφθούν το έγκλημα τους, είναι πιο παγωμένοι από το χιονι στη φωτογραφία του ποστ. Ούτε θα καταλάβουν ποτέ πόσα έχει να τους δώσει ο Μοτσαρτ.Ας μην αναρωτιόμαστε γιατι κάποια σκυλια τα οποία οι ιδιοκτήτες τους τα έχουν δεμένα νυχθημερον όταν σπάνε την αλυσίδα γίνονται επιθετικά. Είναι καλός ναι, ειναι πια ενας καλός φυλακισμενος.

just me είπε...

Αγαπητέ (η) Speira
ΌΤαν άφησα το σχόλιό μου στο ποστ σου, δεν ήταν -ειλικρινά- για να με επισκεφτείς υποχρεωτικά, ωστόσο χαίρομαι που το έκανες. Μας ενώνει το "βλέμμα των ζώων". Εγώ δεν έχω κάποιο, γιατί ο σύντροφός μου πιστεύει (όχι εντελώς άδικα) ότι το διαμέρισμα δύο ανθρώπων που λείπουν όλη μέρα από αυτό δεν είναι ο καλύτερος τόπος για να ζήσει ένα τετράποδο, και ότι σε αυτή την περίπτωση "δεν φτάνει μόνο η αγάπη". Εγώ πάλι πιστεύω ότι ίσως φτάνει μόνο η αγάπη (εκφρασμένη και σε... τροφή), πλην όμως όταν μοιράζεσαι τη ζωή σου και τον χώρο σου πρέπει να νιώθουν όλοι ότι έχουν θέση. Έτσι, για να μην τα πολυλογώ, φυλάμε τα χάδια μας και τα κεράσματα για τον Μότσαρτ και για δυο-τρία αδέσποτα της γειτονιάς μας, αλλά εμένα με επισκέφτονται συχνά "βλέμματα" στα όνειρά μου.
Χαδάκια στη Μέλη, από μένα.

Ανώνυμος είπε...

Καλημερες,
Απόλυτα σεβαστή και υπευθυνη η θέση σου όπως και του συντρόφου σου. Το σχολιο δεν ήταν ανταποδοτικό της επίσκεψης σου στο blog μου. Ειναι μεγάλη μου χαρά να συναντώ, έστω και μεσω νετ, απόψεις και ανθρώπους σαν και σενα.

Αρφ ,αρφ (η Μελη ευχαριστεί)