Κυριακή, Οκτωβρίου 19, 2008

Η επιμονή της μνήμης

Σαλβαδόρ Νταλί, Η επιμονή της μνήμης


Η Ανάμνηση ξανά πια δεν βλασταίνει
‘Ο,τι κι αν κάνεις, αν χάσει τις ρίζες_
Το Χώμα κι αν σωριάσεις γύρω-γύρω
Και όρθια καταφέρεις να τη στήσεις
Ίσως ξεγελαστεί η Οικουμένη
Αλλ’ όμως το Φυτό δεν θ’ αναστήσεις_
Η Μνήμη η γνήσια φορά παπούτσια
Φτιαγμένα από την Αντοχή του Κέδρου_
Μα ούτε να Την κόψεις θα μπορέσεις
Αν έχει έστω μια φορά βλαστήσει_
Πάλι τα σιδερένια της Μπουμπούκια
Θ’ ανθίσουνε, όσες φορές κι αν πέσουν_


(Emily Dickinson, poem 1508)



Wim Mertens, Often a bird

Τάδε έφη Έμιλυ. Εγώ, πάλι, λέω (άσχετα):
Ξεχνώ σημαίνει αρκούμαι να θυμάμαι.

7 σχόλια:

ioeu είπε...

τώρα...Κέδρου θα 'ναι
Καστανιώτη θα'ναι
Πατάκη...

αντοχή να 'χει, και τα άλλα...λεπτομέρειες...

(θα μου πεις...στο σπίτι του κρεμασμένου δε μιλάνε για σχοινί...)

(να το ελαφρύνω λιγάκι, γιατί η Έμιλυ είναι έτσι κι αλλιώς συγκλονιστική. κι η απόδοση έξοχη!)

MenieK είπε...

κι όπως λέει και ο Πήτερ Παν, η μνήμη υπάρχει για να υπάρχουν τριαντάφυλλα στη μέση του Δεκέμβρη (ε, ταιριάζει και στις βροχές του Οκτώβρη)
Καλή εβδομάδα

speira είπε...

Καλημέρα. Όντως η απόδοση έιναι έξοχη! Αλλά κι αυτό που χαρακτηρίζεις άσχετο (και δεν ειναι καθόλου)σαν απόσταγμα πολύτιμο μου μοιάζει.
υ.γ: Ποιητικά σας έχει βρει ο Οκτώβρης και τις δυο σας.

just me είπε...

Γιάννη,
καλή τύχη!!!
-------------------------------
Meniek,
καλή (υπόλοιπη) εβδομάδα!
--------------------------------
Speira,
καλημέρα σου και σένα!
:)
--------------------------------
justme,
καλά... κρασιά!
:) :) :)

just me είπε...

...

kyriaz είπε...

Προτίμησα εδώ να σχολιάσω,που άφησε ένα ρυάκι τελειότητας ο Mertens.
Να σαι καλά-χρονια πολλά και πάλι.

中国flash在线 είπε...

Different people have different life, different people have different interpretations of human life, you may pay more attention small links, so you have style!