Τα παιδία παίζει

György Ligeti, Poème Symphonique For 100 Metronomes

Αν ένα τέτοιο εγχείρημα μπορεί να θεωρηθεί "έργο τέχνης" (και ποιος Μετρονόμος θα το ορίσει αυτό;), τότε η ζωή μου αυτόν τον καιρό είναι ένα συμφωνικό ποίημα με τη συνοδεία δεκάδων μετρονόμων να κραδαίνουν τον εφιαλτικό τους κρότο μέσα μου και πάνω απ' το κεφάλι μου, όσο εγώ, ανίατα (και αμετανόητα;) παραβατική του χρόνου, καταφεύγω στην τρύπα του εσαεί Μαρτιάτικου Λαγού να πιω το τσάι μου με την Αλίκη και την Πόλυ (που μου έκανε μια ευφάνταστη "διακειμενική" ας το πούμε πάσα, στο πλαίσιο της όπως πάντα εμβριθούς και πολύ-σημης ανάρτησής της).

(Ζβουκ, έλα μαζί μας να παίξεις όσο είναι καιρός, γιατί αργότερα θα ντρέπεσαι που δε χόρτασες παιχνίδι στην ώρα του...)

Up-date
(Χωρίς την άδεια του φίλου Βαγγέλη Ιντζίδη, βέβαιη ωστόσο πως δε θα μου την αρνιόταν, μιας και θα ήταν τόσο άδικο ένα τέτοιο ταξίδι στον χρόνο και στη μνήμη να μείνει στις "πίσω μου σελίδες». Εξάλλου, στο πλαίσιο του παλιμπαιδισμού που διέπει αυτή μου την ανάρτηση, το είδα σαν μια λυτρωτική, εκδικητική εξόχως παραβατική κλοτσιά στους εφιαλτικούς μετροΝΟΜΟΥΣ_παπαγαλάκια του Χρόνου και σαν βγάλσιμο της γλώσσας στο Μεγάλο Αφεντικό τους. Στο πιο "παραμυθένιο/παραμυθητικό" του, σαν μαγικό καθρέφτη που μέσα του θα κοιταχτεί ο Χρόνος και θα γίνει από δυνάστης Μεγάλος Αδελφός ο αδελφούλης-σύντροφος-συνένοχος των πάλαι ποτέ παιχνιδιών μας _ή έστω «ο γιος μας ο μεγάλος κι ο μικρός», κατά Διονύσιον.)

Σκέφτηκα από τη μυρωδιά του τσαγιού την αίσθηση μιας ασθένειας στο σπίτι, χειμώνας, τους διπλανούς μας γείτονες της παιδικής μου ηλικίας που βουτούσαν στο τσάι κασέρι και τσουρέκι (αγαπημένοι συμπολίτες από την Πόλη πρόσφυγες και αυτοί), την εκνευριστική ευωδιά στους διαδρόμους με τα γραφεία των καθηγητών στο Παν/μιο του Λονδίνου, την ατέλειωτη μυρωδιά από τσάι στα νοτισμένα από βροχή-χώμα και ξύλο δάση της Μαλαισίας, στην Πόλη δίπλα από το χαμάμ τις μυρωδιές του μπαγκλαβά ανακατεμένο με τσάι και λεμόνι, στην απέναντι πολυκατοικία τους αφρικανούς φοιτητές που κάθε Κυριακή γέμιζαν τους ακάλυπτους και τους κοινόχρηστους με μυρωδιές από λιβάνι και τσάι στη Θεσσαλονίκη των φοιτητικών μου χρόνων
Σκέφτηκα - θέλω να πω μου ήρθαν όλα μαζί, όλες μαζί οι ηλικίες του τσαγιού και οι ηλικίες μου, η υπενθύμιση της απουσίας, του περάσματος από εδώ, της παρουσίας, της λύπης για κάτι που είναι μακριά, της χαράς για μια επιστροφή. Ναι δεν σκέφτηκα γιατί αν σκεφτόμουν όλα αυτά θα διάλεγαν τη χρονική σειρά τους, θα καταμετρούσαν ζώντες και νεκρούς, όπως τώρα που η καταγραφή αυτής της σύνθεσης από πρόσωπα, τοπία, χρονολογίες επιμερίζεται δια της γραφής αναγκασμένα από μοιρασιά με τους άλλους να διαλυθούν, να χωριστούν με κόμματα, να παραταχθούν. Κι όσο θέλεις να τα πεις ή και να γράψεις τόσο αυτά διασπώνται, επιμερίζονται, ταξινομούνται.
Σε αυτή την αίσθηση όμως δεν υπήρχε η σκέψη και δεν υπήρχε η διάταξη της γραφής. Η σιωπή τα είχε όλα μαζί και ανάκατα και ένα. Δίχως μετρονόμους που ο ένας κτύπος του σε οδηγούσε ακαριαία στην αναμονή να ακούσεις τον επόμενο.
Ναι σε αυτόν τον κόσμο της ενοποιητικής αίσθησης που στρίμωχνε στο στόμα τις λέξεις και που αν μπορούσε να αποτυπωθεί με γραπτό σύμβολο αντίστοιχο της ολότητάς της θα ήταν μάλλον μια τελεία (συμπυκνωμένα όλα μαζί και ωστόσο διαφοροποιημένα στην αίσθησή μου) και αν ήθελες να τα πεις θα ήταν ένας τραυλισμός στο τσ (συμπυκνωμένα όλα μαζί και ωστόσο διαφοροποιημένα στον παρατεταμένο αδιαφοροποίητο ήχο που στριμώχνονται τα σύμφωνα και τα φωνήεντα αντιστεκόμενα στη διακριτική τους λειτουργία από οικονομία της γλώσσας να τα κάνει τελικά λέξεις).
--Να απαγορευθεί η γραφή, ούρλιαζε η βασίλισσα κοιτάζοντας το καθρεπτάκι της.
--Να πάρετε το κεφάλι αυτής της αρυτίδωτης κορασίδας ούρλιαζε μπροστά στο απορημένο βλέμμα της Αλίκης.
--΄Η θα μιλάτε όλοι μαζί και θα γράφετε όλοι μαζί στο ίδιο χαρτί και την ίδια ώρα ή κανένας, είπε ο λαγός
-- Το μόνο που μας απομένει είναι να βάλουμε τους μετρονόμους να κτυπούν όλοι μαζί έτσι που χρόνος να περιμένει τον ίδιο του τον εαυτό και εμείς
ΝΑ ΠΑΡΑΤΗΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΤΟΥ.
Το χρόνο που διασπάται σε χιλιάδες χρόνους που πολλαπλώς μετρημένοι στην αναμονή τους παύουν να είναι χρόνοι αφού αδυνατείς να ξεχωρίσεις ποιος μετρονόμος δίνει το εναρκτήριο και ποιος θα δώσει το τέλος
Και η Αλίκη γύρισε ανακουφισμένη και μου είπε:"Να μια καλή ιδέα. ΄Ετσι θα μείνεις εδώ κοντά μου με όλες τις ιδιότητές σου και με τις ιδιότητες όλων εκείνων που είδες και δεν είδες. Και βαγγέλης, και αφρικανός, και δάσος της Μαλαισίας και μυρωδιά τσαγιού και γάτος. "Κι απόμεινα δίχως γλώσσα μα με χιλιάδες λέξεις να συννεφιάζουν στο κεφάλι μου. ΄Εως ότου έβρεξε ένα παραμύθι. Κι ήταν νερό δίχως αρχή-μέση ή τέλος.

βαγγέλης ιντζίδης

Λίγοι στίχοι την ημέρα

Το πέρασμα του χρόνου είναι κρότος
και τον ακούς τις νύχτες∙ η ντροπή
ένα κομμάτι φως που ΄χει κοπεί
απ' τον παράδεισο _ ένα κομμάτι
(πού χάθηκε ο φίλος μου ο Πιερότος;)
με ξένα λόγια, ξένη μουσική,
δεν τη μαθαίνεις εύκολα, ξεχνιέται.

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΚΑΨΑΛΗΣ, Ο κρότος του χρόνου

Δι' ασήμαντον αφορμήν

...κυριως επειδή η via regia προς το α/υπο/συνείδητό μου την έχει δει... αεροδιάδρομος τελευταία, αλλά εγώ πρέπει να κάνω ότι δεν καταλαβαίνω.

(Επίσης, για τα κυριακάτικα απομεσήμερα που μας πιάνει _ποιον κρυφά ποιον φανερά_ αυτός ο κατάπτυστος νοσταλγικός παλιμπαιδισμός, για τη Μικρή Πριγκίπισσα και γιατί θα έχουμε πάντα το Παρίσι... )


(1ο μέρος)


Albert Lamorisse, Le ballon rouge, (34'), 1956"

(2 μέρος)

Επιζητώντας τον χαμένο χρόνο

"Ακριβώς έτσι χάνεται ο χρόνος"∙ ανάμεσα σε ιστούς σελίδων όπου, παγιδευμένο σαν μικρό ανίσχυρο τζιτζίκι, το εγώ μας αδυνατεί να αναμετρηθεί με την πανίσχυρη αυταπάτη. Έτσι χάνεται ο ακριβός χρόνος, από την απερίσκεπτη άρνηση να καταβάλουμε λύτρα στην πραγματικότητα και την κουτοπόνηρη πεποίθηση πως εμείς, τραγουδώντας, θα καταφέρουμε να τον ανταλλάξουμε με καιρό. Μετά άντε να εξηγείς στο φθαρτό σαρκίο σου (όταν, κάθε βράδυ ύστερα από τη μάχη, μυστικά καταμετράς τα σημάδια της φθοράς του) γιατί τα σκάτωσες στις διαπραγματεύσεις με τον Διάβολο.

René Magritte, Le temps traversé, 1939

(H πρώτη φράση είναι ένα πρακτικό σχόλιο φίλης και δεν είναι _αν και θα μπορούσε και όφειλε_ στίχος∙ τα υπόλοιπα είναι «τα δικά μου» και αδυνατούν_ακόμη και αν όφειλαν_να γίνουν στίχοι∙ και όλο αυτό το ελαφρώς ασυνάρτητο είναι μια γιορτινή «ξεπέτα» _η δική μου χαμένη αψιμαχία με την αυταπάτη.)

2 μ.μ.
Υ.Γ. Δεν είναι πια γιορτινή η "ξεπέτα" _αλλά το θέμα της δεν παύει να είναι ο Χρόνος κι ο καιρός... Καλό σου ταξίδι, Ωραία μου!

το ταξίδι μιας γκρίζας μέρας μέσα στο φως

(μουσική: Wim Mertens, Often a bird, 1996)

κάποτε με ταξίδευε ο γκρίζος ήχος της βροχής ∙ σήμερα έχω ανάγκη_σήμερα πρέπει_ ν' ακούω χρώματα

Υ. Γ. Ο Καντίνσκι και η μουσική

(Παρα)ληρολογήματα

Σκίτσο του Edward Lear

..... ......Να λοιπόν μια κυρά στην Αθήνα

....... Που βαριέται να κάνει φασίνα

...Και το μπλογκ το αφήνει

Σκονισμένο να μείνει

.....Η τεμπέλα κυρά στην Αθήνα

Piotr Ilich Tchaikovsky, The Nutcracker, "Chinese Dance"

...(Εκείνης κι Εκείνης για τα καλά τους λόγια...)

:)

Tous les matins du monde sont sans retour...

Sainte-Colombe, Suite pour viola da gamba, mov. 1-2

...μα σπάνια το σκεφτόταν, εκτός από τη μέρα εκείνη που ένα τρυφερό παλιοκαιρίτικο πρωτοβρόχι ξέπλυνε τις τελευταίες πορφυρές γάζες του καλοκαιρινού ουρανού κι έκανε πλωτή την επιστροφή στον καινούργιο παλιό κόσμο...

Dedicated

Get this widget Track details eSnips Social DNA

Steve Bloom, Dedication

Άλλον πίνακα σκόπευα να χρησιμοποιήσω σαν αφορμή για ποστ, αλλά μου θύμισαν το τραγούδι από τo Reflections του Μάνου Χατζιδάκι (το οποίο έτυχε να μου βρίσκεται στην υπέροχη εκτέλεση των Raining Pleasure), βρήκα γκουγκλίζοντας αυτόν που μου ταίριασε, βιάζομαι κιόλας γιατί έχω πολλή δουλειά σήμερα και είπα να θυμηθώ τις "ξεπέτες" μου και να σκαρώσω ένα ποστ χωρίς στόχο, χωρίς νόημα και χωρίς διδακτικό περιεχόμενο.

Just to say "hello"...

Ζαβολιές...

David Farren, Late afternoon rain


Δεν θα βρέξει επιτέλους, ν' ακούσω Madrugada;

(Your vision's travelled far today
So why don't you run away
Your vision's travelled far today
Like in the times when you say)

Η καθημερινότητα σε κόντρα ρόλο

Robert Beremy, Woman playing cello, 1928

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

KAI ψήφισα _όσο πιο ώριμα και υπεύθυνα μπόρεσα, νομίζω· KAI άποψη για το εκλογικό αποτέλεσμα έχω, όπως κι οι υπόλοιποι συν-μπλόγκερ, και άμα θέλετε πάμε για ποτάκι να τη συζητήσουμε· KAI δούλεψα πεντέξι ώρες διεκπεραιώνοντας ευσυνείδητα την _προς ώρας_ βαρετή και _μάλλον σίγουρα_ επισφαλή δουλίτσα μου· KAI τα δικαιώματά μου, στο μέτρο του δυνατού, υπεράσπισα.
Νομίζω λοιπόν ότι κέρδισα επαξίως το δικαίωμα να φαντάζομαι το υπόλοιπο της ημέρας μου, όπως θα ήθελα (θα μπορούσε; θα έπρεπε; θα του όφειλα;) να είναι _συμβολικά, πάντα, περιγράφοντάς το.

Καλό βράδυ.

Take five (in my face!)

The singing buttler by Jack Vettriano


After the rain has fallen

Το μοναδικό μου διάλειμμα, για σήμερα.

(ΥΓ. Ποιος θα μου πει πώς κεντράρουν έναν υπότιτλο; Έχω πολλήηηη δουλειά για να το ψάξω μόνη μου).

Ασκήσεις θάρρους

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗΣ
Απόψε, ένα φθινοπωρινό
ανοιξιάτικο-προς-καλοκαιρινό βράδυ
Ή μήπως πρέπει να γράψω
ένα ανοιξιάτικο-προς-καλοκαιρινό
φθινοπωρινό βράδυ;
Ο χρόνος προηγείται ή ο τρόπος;
Περισσεύει η εμπειρία στον λόγο
κι ωστόσο απόψε προσφεύγω
στη Γραμματική των Συναισθημάτων
για το ο μη γένοιτο
του μοιραίου λάθους



(Πρόκειται για τη χθεσινή "ξεπέτα του Σαββάτου στο γραφείο, Νο2". Φυσικά και ντράπηκα να το "ανεβάσω" _έχει και η ελαφρότητα τα όριά της_ κι ας χάλαγε το γούρι. Αλλά σήμερα, με την απόσταση μιας μέρας και των δύσχρηστων, "ξένων" πλήκτρων του λάτπτοπ μιας φίλης, μου' ρθε η διάθεση να κάνω μια ζαβολιά στον εαυτό μου· μου κλείνω λοιπόν το μάτι και πατάω το publish).

The heart of Saturday night

Nighthawks by Edward Hopper

(Looking For) The ...

Μια "ξεπέτα", γιατί το έχω σε κακό να μην ποστάρω, όταν περνάω το απόγευμα του Σαββάτου στη δουλειά.

Καλό σαββατόβραδο, ονειρεμένη νύχτα!

Της τελευταίας στιγμής...

Cloud fragment by Ken Elliot






I'll go away alone and far
And amongst the clouds of gold!

Δεν το λέω εγώ, η Wally το λέει (εγώ πάω σπίτι μου και με περιμένουν). Το τελευταίο μου άκουσμα απόψε, φεύγοντας από τη δουλειά.

Καλό σας βράδυ!

Πεντάλεπτο διάλειμμα για ονειροπόληση

The Beach at Sainte-Adresse by Claude Monet

Συννεφιά, για αλλαγή από τις θηριώδεις λιακάδες των τελευταίων εβδομάδων. Αυτή η φωτεινή όμως, που αφήνει να της ξεφεύγουν ισχνές δέσμες ηλιαχτίδων. Και θάλασσα. Πρασινογάλαζη, με μπαλώματα θαμπού ασημιού εκεί που πέφτουν οι δραπέτισσες ηλιαχτίδες, ταραγμένη αλλά χωρίς άγρια κύματα. Χλιαρή νοτιά, με τα αρώματα του γενέθλιου τόπου, ηδονική και λίγο εκνευριστική, σε συνεχή διάλογο με τις αισθήσεις. Το καστανό, υγρό, αγαπησιάρικο και σοφό βλέμμα ενός αδέσποτου μουσούδα και η θέρμη του κεφαλιού του κάτω από το χάδι.
Και ένα τραγούδι από τον φάκελο «Τα τραγούδια μου». Μελαγχολικό, λίγο μελό, πολύ μελό, υπέροχα μελό, με το σχεδόν παιδικό παράπονο στη φωνή του Ντάμιεν Ράις να διερμηνεύει ιδανικά αυτή την ονειρική αμφιθυμική διάθεση στο μεταίχμιο της ανεκπλήρωτης επιθυμίας και της επιθυμίας μη εκπλήρωσης.



Η εικονική ονειροπόληση δεν έχει μαγεία, είναι όμως μαγική. Με ένα κλικ μπορείς να την αναπαραγάγεις όσες φορές θέλεις· με άλλο ένα να την εξαφανίσεις...
Το πεντάλεπτο τελείωσε.