Short dialogues 2

A LA VOTRE, M. MAGRITTE!

Μερικές φορές βλέπει στον ύπνο της
Πως σηκώνεται, ανοίγει την ντουλάπα
Και κοιτάζει αχόρταγα το καλό της σώμα
Προσεχτικά κρεμασμένο,
Ατσαλάκωτο, λαμπερό, μεταξένιο στο άγγιγμα
Να περιμένει αφόρετο τη νύχτα του χορού
Και σκέφτεται τι κρίμα
Που δεν τόλμησε ποτέ να το βάλει
Κάποιο ανώνυμο σαββατόβραδο
Για την ιεροτελεστία της μιας μπίρας στα όρθια
Στο μισοσκότεινο μπαρ της γωνίας

Réné Magritte, Μνήμη Mack Sennett, 1934

just hello

DÉJÀ NON VU

à la mode de Marina

Μην επιμένετε, κύριε. Δεν σας γνωρίζω.
Δεν έχουμε συναντηθεί ποτέ.
(Δεν σας έχω καν ονειρευτεί _τότε θα σας θυμόμουν με κάθε λεπτομέρεια).

Όχι, όχι, μην επιμένετε. Δικές σας αναμνήσεις είναι, όχι δικές μου,
αυτές οι μεταμεσονύχτιες συζητήσεις που μου περιγράφετε λέξη με λέξη,                                             με την ποίηση που, υποτίθεται, διαχειριζόταν την αμφισημία της επιθυμίας.
Και οι χειροπιαστές αποδείξεις που επικαλείστε,
εκείνο το μεταξωτό φουλάρι που δένατε με ναυτικούς κόμπους, καταχωνιασμένο στην τσέπη του παλιού παλτού μου,
μπορώ να σας το δείξω,
μικρές παιδιάστικες ταχυδακτυλουργίες που δεν ξεγελάνε την ενήλικη μνήμη.

                                                                                                             
Μην επιμένετε! Δεν ήμουν εγώ (κι ούτε θα ήθελα να είμαι, κύριε,
είναι τρομακτική τόση ακρίβεια στις αναμνήσεις _τόση χειρουργική ακρίβεια: oύτε μια τόση δα ατέλεια στην αποκατάσταση, ούτε μια μικρή ουλή_
υπόμνηση ενός, έστω πολύ μικρού, μαρτυρίου∙ τίποτα που να απωθεί
ή να απωθείται).

Αχ, σταθείτε! Όχι οι περιγραφές σας, αλλά κάτι στον τόνο της φωνής σας…
αυτή η συγκράτηση της κλίμακας, αυτό το χαμόγελο
(καλλιγραφημένο ακόμα και τώρα που σίγουρα νιώθετε πληγωμένος ),
ξυπνάνε κάτι απροσδιόριστα οικείο, όχι στο μυαλό μου, αλλά στα χέρια μου…

…ναι, ναι, τα χέρια μου θυμούνται τώρα (θαμπά, ωστόσο) τη σαρκοβόρα πείνα τους/
για τα πυκνά ξανθά μαλλιά σας!

(Τι εννοείτε _είστε μελαχρινός κι είχατε πάντα λιγοστά μαλλιά,
τι εννοείτε _τώρα καταλαβαίνετε, χάρη στην τερατώδη λήθη μου,
ότι δεν σας αγάπησα ποτέ; )

Αυτό καταλαβαίνετε;
Όχι ότι η εξάλειψη της μορφής σας από τη μνήμη μου
είναι η δική μου χειροπιαστή απόδειξη ότι σας είχα απόλυτα,
ανεξίτηλα αγαπήσει;

the iambic bongos must be played

Σονέτο

Δεκατέσσερις στίχοι, ένα βήμα
και μένουν δεκατρείς, δώδεκα ήδη,
να ξεκινήσει η καρδιά μακρύ ταξίδι
σαν καραβάκι έρμαιο στο κύμα.
Μέχρι στιγμής όλα σού πάνε πρίμα∙
το ποίημα τώρα μοιάζει με παιχνίδι,
εκτός αν ο όγδοος στίχος δεν ενδίδει
στο μέτρο του σονέτου και στη ρίμα.
Το ξέρεις, όμως, πως η λύση υπάρχει,
θα βρουν λιμάνι ο πόθος και το δάκρυ
όταν το τελικό τρίστιχο φτάσει
κι η Λάουρα καλέσει τον Πετράρχη
την πένα του ν’ αφήσει σε μιαν άκρη
και πλάι της επιτέλους να πλαγιάσει.

Μπίλι Κόλινς



Claudio Monteverdi, "Zefiro Torna, Book VI of Madrigali


Sonnet

All we need is fourteen lines, well, thirteen now,
and after this one just a dozen
to launch a little ship on love’s storm-tossed seas,
then only ten more left like rows of beans.
How easily it goes unless you get Elizabethan
and insist the iambic bongos must be played
and rhymes positioned at the end of lines,
one for every station of the cross.
But hand on here while we make the turn
into the final six where all be resolved,
where longing and heartache will find an end,
where Laura will tell Petrarch to put down his pen,
take off those crazy medieval tights,
blow out the lights, and come at last to bed.

Billy Collins
(from Sailing Around the Room: New and Selected Poems)


O Μπίλι Κόλινς παρωδεί προσφυώς τη φόρμα του σονέτου κι εγώ παρωδώ εξ ανάγκης την παρωδία, προσπαθώντας να ασκηθώ στη φόρμα του σονέτου. (Αν τουλάχιστον είχει χωρέσει και εκείνο το "take off those crazy medieval tights" στον στίχο μου, θα ήμουν κάπως πιο κοντά ακόμη στο υποδόρειο αλλά λυτρωτικό χιούμορ που χαρακτηρίζει την ποίησή του.)

Μια ανάγνωση του Σονέτου από τον ίδιο τον Κόλινς και κάποια στοιχεία για το έργο του εδώ

Short dialogues 1

Ρενέ Μαγκρίτ, Η Αυτοκρατορία του Φωτός, 1954

(από εδώ)

Η ΔΙΤΤΗ ΟΨΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Εσύ θα διάλεγες τη γαλάζια διαφάνεια του ουρανού

(κάνοντας ίσως παραχώρηση στα σύννεφα),
την απατηλή οικειότητα του τοπίου.
Εμένα θα με κέρδιζαν οι σκιές του νυχτερινού σπιτιού
πίσω από το απόκοσμο φως του φαναριού
κι ο φευγαλέος αντικατοπτρισμός του στο νερό.

Η συνύπαρξή μας θα ήταν, λοιπόν, ανέφικτη
χωρίς τη μόνη δύναμη που μπορεί να αιχμαλωτίσει
το μυστηριακό σμίξιμο της μέρας με τη νύχτα
σ’ ένα σκηνικό σαγήνης που μας χωράει και τους δύο.

Ναι, τη δύναμη αυτή κι εγώ την ονομάζω
Ποίηση

(Για τον πίνακα αυτό, ο Μαγκρίτ έχει πει: «Το τοπίο μας κάνει να σκεφτούμε τη νύχτα, ο ουρανός την ημέρα. Κατά τη γνώμη μου, αυτή η ταυτόχρονη παρουσία της μέρας και της νύχτας έχει τη δύναμη να εκπλήσσει και να γοητεύει. Αυτή τη δύναμη την ονομάζω ποίηση».)

Πρόχειρο εγχειρίδιο πρακτικής ψυχοθεραπευτικής

...επειδή "αμάν, βαριά φιλοσοφία" και "πολλή ποίηση, βρε αδερφέ" (σύμφωνα με τη φίλη μου) έπεσε τελευταία κι επειδή η μέρα και η διάθεση σήμερα απαιτούν ολίγη από τη μια χαρά βασταζόμενη (τη μόνη, μάλλον) ελαφρότητα του είναι
...και παρότι το θέμα (λοχοτέχνες και γάτες) είναι πολλαπλώς και επιτυχώς εξαντλημένο (ενδεικτικά και μόνο: ΠΙΝΑΚΙΔΕΣ ΑΠΟ ΚΕΡΙ, 'Ελσα Μοράντε και Πατρίσια Χάισμιθ: η παράξενη αγάπη για τις γάτες/// LA VIE EST BELLE ET FACILE, Γάτες και λογοτέχνες/// ΠΟΙΕΙΝ, Γιάννης Η.Παππάς, Οι γάτες στην ελληνική και ξένη ποίηση)
...αλλά τύχη αγαθή έφερε στα χέρια μου μια εκλεκτή έκδοση ...γι' αυτό, Κ., ολίγη ακόμη από ποίηση, αλλά πανάλαφρη και χωρίς καθόλου βαριά φιλοσοφία (νομίζεις...)

Λοιπόν, ο γάτος Μαύρη Χειρ είναι μυστήριος γάτος
Τον λεν «Πατούσα-Φάντασμα» και «Γάτος ο Φευγάτος».
Να φέρνει σε απόγνωση τη Σκότλαντ Γυαρντ ψοφάει
Γιατί είναι ο κακοποιός που νόμους αψηφάει¨
Στον τόπο του εγκλήματος οι αστυνομικοί
Σαν φτάσουνε, η Μαύρη Χειρ ποτέ δεν είν’ εκεί!

("MAΥΡΗ ΧΕΙΡ, Ο ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΓΑΤΟΣ", απόσπασμα)
.................................................

Υπάρχουν Γάτοι γνωστικοί, υπάρχουν και τρελάρες
Γάτοι αξιοσέβαστοι και γάτοι σαχλαμάρες
Άλλοι καλοί, άλλοι κακοί _μα όλοι με αξία
Και όλοι επιδέχονται ομοιοκαταληξία.

("ΠΩΣ ΑΠΟ-ΚΑΛΟΥΜΕ ΤΙΣ ΓΑΤΕΣ", απόσπασμα)


από το Τ.S. Eliot, Το εγχειρίδιο πρακτικής γατικής του γερο-Πόσουμ, μετ. Παυλίνα Παμπούδη, Γιάννης Ζέρβας, εκδόσεις ΑΓΡΑ


...με τη δική μου ασεβώς παιγνιώδη και παιγνιωδώς ασεβή συμβολή:

Ήτανε ένας ποιητής στην Αγγλία
Που μεγάλη είχε γατοφιλία
Κι έχει γράψει στιχάκια
Για αστεία γατάκια
Ο σοφός ποιητής στην Αγγλία

αλλά και...

Είναι ένας ποιητής στην Ελλάδα
Που οι ψιψίνες τού φέρνουν ζαλάδα
Γράφει λόγια φευγάτα
Μα ποτέ για μια γάτα
Ο καλός ποιητής στην Ελλάδα


(Καλή και παιχνιδιάρικη εβδομάδα!)



Μουσικές
"Shimbelshunk", "Memory", από το μιούζικαλ Cats σε μουσική του Andrew Lloyd Weber και λιμπρέτο βασισμένο στους γάτους του Τ. Σ. Έλιοτ.

το σκίτσο από εδώ

κάτι για να λέμε

Katsushika Hokusai, Waves and Birds, c. 1825

πουλιά φευγάτα

ανάδρομα πετάνε

σε κρύους τόπους

Αν δεν φιλοδοξούσε να γίνει χαϊκού όταν μεγαλώσει, μπορεί και να έλεγε "λόγια φευγάτα"... Επίσης, θα το έσβηνα, αν δεν λυπόμουν την ονειρική ζωγραφιά του Χοκουσάι, γιατί αμέσως μετά μου απαγγείλανε αληθινή ποίηση _έναν υπέροχο ενδεκασύλλαβο (Νονά, ξέρεις κάτι;... ):

Μ΄ αρέσει η βροχή τα μεσημέρια

Α(;)πειθαρχία

Antoni Tàpies, Paroles Peintes, 1975


λευκή σελίδα
γνωρίζει τον έρωτα∙
σταγόνες αίμα

Wim Mertens, Struggle for Pleasure

(άλλα έπρεπε να κάνω, άλλα έκανα... αλλά πάλι, υπάρχει καλύτερη άσκηση πειθαρχίας από το να αποπειραθείς _έστω και ατελέσφορα_ ένα χαϊκού;)

(Παρα)ληρολογήματα

Σκίτσο του Edward Lear

..... ......Να λοιπόν μια κυρά στην Αθήνα

....... Που βαριέται να κάνει φασίνα

...Και το μπλογκ το αφήνει

Σκονισμένο να μείνει

.....Η τεμπέλα κυρά στην Αθήνα

Piotr Ilich Tchaikovsky, The Nutcracker, "Chinese Dance"

...(Εκείνης κι Εκείνης για τα καλά τους λόγια...)

:)

Ασκήσεις επί χάρτου

Με προσκάλεσε η Ρίτσα που την προσκάλεσε, απ' ό,τι είδα, το Νατασσάκι, στην ιστοσελίδα του οποίου βρίσκονται οι οδηγίες του παιχνιδιού. Το να γκρινιάξω άλλη μια φορά για μπλογκοπαιχνίδι και μετά να παίξω από αβρότητα δεν έχει νόημα _είναι πλέον κάτι σαν το παραμύθι του Πέτρου και του Λύκου· εξάλλου δεν είναι καθόλου άσχημο ως ιδέα (εννοώ, ως σύλληψη αλλά και ιδεολογικά).

Βέβαια, στον Adaeus έγραψα, και το πιστεύω, ότι ο πραγματικός μας χαρακτήρας (γραφικός και έτερος) φαίνεται in vivo και όχι in vitro, και εν προκειμένω (στις μέρες της καταναλωτικής ευδαιμονίας) στη λίστα του σουπερμάρκετ. Από την άλλη, είμαι λιγάκι... βικτοριανή, από την άποψη της privacy (αυτής της παντελώς αμετάφραστης στα νεοελληνικά αμφιλεγόμενης ιδιότητας, εκτός κι αν δανειστούμε την περίφραση των αρχαίων ημών... "τα εν οίκω μη εν δήμω"), ώστε μου είναι πρακτικώς αδύνατο να κοινοποιήσω μια λίστα με τα ψώνια μου. Κομματάκι ευκολότερο μου φαίνεται να βγάλω στα φόρα ένα από τα ελάχιστα πια και ξεχασμένα χειρόγραφα σκαριφήματά μου, το οποίο ως ιδέα συνελήφθη και εξετελέσθη (long long ago) χάριν παιδιάς μέσα στον ηλεκτρικό, κατά τη διάρκεια μιας διαδρομής που δεν έλεγε να τελειώσει.




Ο τελευταίος κανόνας του παιχνιδιού είναι ο γνωστός "κάνε πάσα σε άλλο θύμα". Εξ ιδιοσυγκρασίας δεν μπορώ να "αγκαρέψω" κανέναν, αλλά ειλικρινά θα ήθελα να δω τα γράμματα του Kωνσταντίνου (προσφέροντάς του τη μοναδική ευκαιρία να γράψει ελληνικά!).
Επίσης, σύμφωνα με το αίτημα του παιχνιδιού, καταθέτω το αθάνατο πόνημα στο σχετικό... μουσείο.

Ασκήσεις θάρρους

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗΣ
Απόψε, ένα φθινοπωρινό
ανοιξιάτικο-προς-καλοκαιρινό βράδυ
Ή μήπως πρέπει να γράψω
ένα ανοιξιάτικο-προς-καλοκαιρινό
φθινοπωρινό βράδυ;
Ο χρόνος προηγείται ή ο τρόπος;
Περισσεύει η εμπειρία στον λόγο
κι ωστόσο απόψε προσφεύγω
στη Γραμματική των Συναισθημάτων
για το ο μη γένοιτο
του μοιραίου λάθους



(Πρόκειται για τη χθεσινή "ξεπέτα του Σαββάτου στο γραφείο, Νο2". Φυσικά και ντράπηκα να το "ανεβάσω" _έχει και η ελαφρότητα τα όριά της_ κι ας χάλαγε το γούρι. Αλλά σήμερα, με την απόσταση μιας μέρας και των δύσχρηστων, "ξένων" πλήκτρων του λάτπτοπ μιας φίλης, μου' ρθε η διάθεση να κάνω μια ζαβολιά στον εαυτό μου· μου κλείνω λοιπόν το μάτι και πατάω το publish).

Με ένα λίμερικ ξεφεύγω

Μου έκανε πάσα η ολοπρόθυμη (να με ταλαιπωρήσει) Κερασιά :))) με τις λέξεις φάρμακο, ακρωτήρι, αεροδρόμιο, αιώρα, επιστολή. Μιας και δεν είχα ούτε όρεξη ούτε καιρό να γράψω μια ιστορία, αλλά δεν ήθελα και "να τη σπάσω" στη φιλοπαίγμονα παρέα, προσπάθησα να σκαρώσω ένα λίμερικ _επηρεασμένη από τον φίλο Γιάννη, στον οποίο και το παραδίδω για να διορθώσει το άθλιο μέτρο.



Μια ώριμη κυρία απ' το Πράσινο Ακρωτήριο

έλαβε μια επιστολή όλο μυστήριο.

Πήρε ένα φάρμακο, ξάπλωσε στην αιώρα

κι αεροδρόμια ονειρεύεται πια όλη την ώρα

η παλαβή κυρία απ' το Πράσινο Ακρωτήριο.



Επειδή σιχαίνομαι τους καταναγκασμούς, δεν καλώ κανέναν ονομαστικά να παίξει, αλλά για την περίπτωση που κάποιος θέλει να συμμετάσχει, αφήνω εδώ τις λέξεις μάσκα, μουσική, ταξιδευτής, φίλοι, άστρο.